پِگوله پشمک به سر
درد يعني : تو دلت پر از حرفه ولي نتوني به عشقت بزني . . .
پِگوله پشمک به سر
حق الناس همیشه پول نیست... گاهی دل است دلی که باید می دادی و ندادی...
پِگوله پشمک به سر
ســــرد خواهد شد ، روزها، بی آغوش ِ من بَر تن کن ... دروغ هایی را که بافــتی !!............
پِگوله پشمک به سر
یه وقتایی نمیشه خندید ، اما نباید هم گریه کرد ............!!!
پِگوله پشمک به سر
آنـــكــــه دستــــش را ایـــنـقـــــــ ـدر مـحـكــــــــم گـــرفـتـــــه ای ... دیـــــــــروز عــــاشـــق مــــن بـــــــــود دستــــانـــت را خـستـــه نـكــن فــــــــــــــ ـردا تــــو هــــَــــم تـنــــهــایـــ ــــــی ...!!
پِگوله پشمک به سر
چه غریب ماندی ای دل ، نه غمی ، نه غمگساری / نه به انتظار یاری ، نه ز یار انتظاری / غم اگر به کوه گویم بگریزد و بریزد / که دگر بدین گرانی نتوان کشید باری //.......!
پِگوله پشمک به سر
وقـــــــــت... ظـــــــــــــاهـر اســــــــــــــت... مــــــــن خــــودم را بــــــرایـــــــت تــــــــلف کـــــــردم... اره...مـن هـــمــه وجــودمو خـــالـــص بـــرا تــــو گذاشـــــتم...حــــیـف..نــه از وقــــــــتم و خـــودم...حـــیـف از اون هــــمــه پـاکــــی کـــ صـــرف تــــو شد...تـــــــویی کـــــ با ایـن کــلمـــــه ها غـــــریــــبـــی . افـــــــسوس کـــــ مــن خــیلـــی دیـــر فـــهــمــــیـــدم... !!!
پِگوله پشمک به سر
اگر خیلی مهربان باشد, تا می کند!! ولی اغلب مچاله می کند آدم را روزگار...
پِگوله پشمک به سر
دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند / واندر آن ضلمت شب آب حیاتم دادند / بی خود از شعشعه ی پرتوِ ذاتم کردند / باده از جامِ تجلیِ صفاتم دادند......! // (حافظ شیرازی)