آوایی تلخ در درون او به سرکشی بلند شد که: «مسلم است که انسان نباید آن‌طور که خود می‌خواهد زندگی کند. اگر بکنی چنان در آشوب تناقض‌ها فروخواهی رفت که عقل هیچ آدمی، هر قدر هم خردمند و جسور، نمی‌تواند از آن نجاتت دهد. آدم دیروز آرزویی داشته، امروز به آنچه در اوج اشتیاق و تا حد مدهوشی می‌خواسته رسیده است اما فردا از شوق دیروز شرمسار خواهد شد و زندگی را نفرین خواهد کرد که خواسته‌اش را برآورده است. حاصل پیش رفتن گستاخانه و به استقلال در راه زندگی، و اصرار در “می‌خواهم” خودسرانه همین است. باید هم‌چون نابینایان قدم به احتیاط برداشت و در برابر بسیاری چیزها دیده فروبست و از هذیان سعادت‌خواهی پرهیخت و هرگاه سعادت از دست رفت ننالید. زندگی همین است. کسانی که زندگی را شادکامی پنداشته‌اند بی‌خردند.»

آبلوموف، ایوان گنچاروف، سروش حبیبی

میتونستی مثلِ خیلیا بگی قبلی بهتر بود نه اینکه هرچی به ذهنت میرسه بگی.ضمنا اینقد درسم درسم نکن.ما هم به اندازه خودمون درس خوندیمو میخونیم.
الهامِ عزیز واقعا ممنون از لطفت.خیلی مهربونی عزیزم.
اما متاسفانه مجبورم عدم پیگیری بزنم چون واقعا حوصله شنیدنِ بعضی حرفارو ندارم.