روزي بودا از يك روستا ديدار مي كرد. مردي از او پرسيد، "تو هرروز مي گويي كه همه مي توانند به اشراق برسند. آنوقت چرا همه به اشراق نمي رسند؟"بودا پاسخ داد: "دوست من، يك كاري بكن: عصر كه شد فهرستي از تمام افراد دهكده تهيه كن و خواسته هاي هريك را در مقابل نامشان بنويس."
مرد به روستا رفت و از همه پرسيد. روستايي كوچك بود و آنان پاسخ هايشان را دادند و او عصر نزد بودا بازگشت و آن فرست را به بودا نشان داد. بودا پرسيد: "چه تعدادي از اين مردم جوياي اشراق هستند؟" مرد تعجب كرد زيرا حتي يك نفر هم نگفته بود كه آرزوي اشراق را دارد. و بودا گفت: "من مي گويم كه هر انسان قادر است به اشراق برسد، نمي گويم كه هر انساني خواهان آن است


در روزگاران قديم خداوند در زمين زندگي ميكرد، او چندين خدمتكار داشت! هر روز مردم به سمت خانه خدا مي آمدند و درخواست هاي خود را مطرح ميكردند. هر روز بر تعداد اين افراد و درخواستها اضافه ميشد! تا اينكه خدا اين مشكل را با خدمتكارانش مطرح كرد و به آنها گفت که من خسته شده ام! بياييد فكري كنيد و جايي را پيدا كنيد كه دست بشر به اين راحتي ها به من نرسه! خدمتكاران خدا دور هم جمع شدند و بعد از چندين ساعت مشورت پيش خدا برگشتند و راه حل هاي خودشون را مطرح كردند، يكي از خدمتكار ها گفت، به نظر من شما بايد محل زندگي خود را عوض كرده و به بالاي بلندترين كوه برويد! خدا گفت نه! طولي نخواهد كشيد كه همه خواهند فهميد و دوباره روز از نو روزي از نو! يكي ديگر از خدمتكاران گفت بهتر است به زير اعماق دريا ها برويد! چون دست بشر به آنجا نميرسه! خدا در پاسخ گفت نه! بزودي بشر به ساخته هايي ميرسد كه زير اعماق درياها نيز از دست آنها در امان نخواهد بود! سومين خدمتكار گفت، بهترين جا براي مخفي شدن در كرات آسماني و در ستاره اي دور افتاده است! خدا باز هم گفت نه! به زودي بشر به اختراعاتي خواهد رسيد كه به كهكشانها سفر ميكند و اگر فقط يك نفر متوجه بشود من در كجا هستم، بازهم همين وضعيت تكرار خواهد شد! چهارمين خدمتكار كه باهوش ترين آنها هم بود رو به خدا كرد و گفت! من هرچه فكر كردم، ديدم اگر هرجايي برويد، دست بشر به آنجا خواهد رسيد! فقط يك جايي هست با اينكه ساده و نزديك و هميشه دم دست هست، اما كسي سراغتون نمياد و دست کسی به این راحتی ها به شما نمیرسه! مگر افرادي كه واقعا دنبال شما باشند! شما باي

8 استعاره در یک جمله ( 4 تا حقیقی 4 تا مجازی ) . معرکه است ... معرکه ... !

معلم گفت: بنويس "سياه" و پسرك ننوشت
معلم گفت: هر چه مي داني بنويس
و پسرك گچ را در ...دست فشرد
معلم گفت املاي آن را نمي داني؟))و معلم عصباني بود
سياه آسان بود و پسرك چشمانش را به سطل قرمز رنگ كلاس دوخته بود
معلم سر او داد كشيد
و پسرك نگاهش را به دهان قرمز رنگ معلم دوخت
و باز جوابي نداد.معلم به تخته كوبيد
و پسرك نگاه خود را به سمت انگشتان مشت شده معلم چرخاند
و سكوت كرد
معلم بار ديگر فرياد زد: بنويس
گفتم هر چه مي داني بنويس
و پسرك شروع به نوشتن كرد :
((كلاغها سياهند ، پيراهن مادرم هميشه سياه است، جلد دفترچه خاطراتم سياه رنگ است. كيف پدر سياه بود، قاب عكس پدر يك نوار سياه دارد. مادرم هميشه مي گويد :پدرت وقتي مرد
موهايش هنوز سياه بود چشمهاي من سياه است و شب سياهتر. يكي از ناخن هاي مادر
بزرگ سياه شده است و قفل در خانمان سياه است.))
بعد اندكي ايستاد رو به تخته سياه و پشت به كلاس
و سكوت آنقدر سياه بود كه پسرك
دوباره گچ را به دست گرفت و نوشت
((تخته مدرسه هم سياه است و خود نويس من با جوهر سياه مي نويسد.))
گچ را كنار تخته سياه گذاشت و بر گشت
معلم هنوز سرگرم خواندن كلمات بود
و پسرك نگاه خود را به بند كفشهاي سياه رنگ خود دوخته بود
معلم گفت ((بنشين.))
پسرك به سمت نيمكت خود رفت و آرام نشست
معلم كلمات درس جديد را روي تخته مي نوشت
و تمام شاگردان با مداد سياه
در دفتر چه مشقشان رو نويسي مي كردند
اما پسرك مداد قرمزي برداشت
و از آن روزمشقهايش را
با مداد قرمز نوشت
معلم ديگر هيچگاه او را به نوشتن كلمه سياه مجبور نكرد و هرگز از مشق نوشتنش با مداد
قرمز ايراد نگرفت.و پسرك مي دانست كه
قلب معلم هرگز سياه نيست