سالهــاست حریـــــــــــــم ِ احســـاسم را
بـرای تمــام ِ مــــــــــــــردانگی هایش گشــوده ام
سالهــاست ترانــــــــه ی صـــدایش را
ملــــودی ِترانـــه هـایم کــرده ام
سالهـــاست تصویـــــــر ِ نگــاهَ ش را
بَـر پنجـــــــــــره ی ِ چَشمـــانم قـــاب گرفتـــه ام
سالهـــاست در جنگــل ِ آغوشـــش گــُــــــــــــم شــده ام
و در ساحــل ِ امــن ِ بـــــــــازوانَ ش پیـــدا
چگونـه بخوانمََـــت که بنگـــری دلتنگــــــــــــــــــــــــــی هایم را ؟!
چگونـه بخوانَمَـــت
که حـــس کنـی غــــــــــــم هایم را ؟!

فکر می کنم حتی اگر همین نزدیکی ها بود

اصلا پسر همسایه مان هم اگر بود

باز من اندازه ایران تا انگلستان دلم برایش تنگ می شد

انداره هفت هزار هزار کیلومتر دلم می خواستدش و برای بارها و بارها و بارها می گفتم :

دستهایم را رها نکن

نه...

رها نکن!!

عــاشقــانـه هــایـم





تــمـامـی نــدارنــد !





وقــتـی تـــــــــــو..





بــــــــــــــهـتـریـن





"اتــــــفـاق"زنــدگـی ام هستی...