نیمه شبها
گوش میدهم
صدای نفسهایت را
وقتی که دیوارها
شانه به شانه ی تنهایی ام داده اند
و پنجره ها
دست به دست
هوای تو را به اتاقم می رسانند
دلتنگی های من
چونان پرنده ای
هوای آب و دانه و بوسه ی تو دارد
پَر میکشد به هوایت...
روی شانه های مهربان تو
پرنده ایی غمگین آشیانه میکند
پرنده ایی که با چشمهای باز تو
می خواند
و با چشمهای بسته ی تو
می میرد...

مرسی جواد عزیز؛یه دوست خوب خوب؛دوستی که هیچوقت فراموشش نمیکنم؛

خودش که نیومد و هیچ وقت هم نمیاد..شما به مادرش بسنده کنید

هرگز شادی آدمها را از میزان خنده هایشان نسنجید , هرگز تنهایی آدمها را از تعداد دوستانشان قضاوت نكنید...

بعضے حرفا رو نمیشہ گُفـت ، بآید خـورد .. ! ولے بعضے حرفا رو ، نہ می شہ گفت ، نہ میشہ خورد .. ! می مونہ ســر دل ! میشہ دل تـــنـــگ ! میشہ بــــــغــــض ! میشہ ســڪـــوت ! میشہ همون وقتے ڪـہ خودتم نمیدونے چـہ مَرگِـتـہ !!

نمی‌دانم از دلتنگی عاشق‌ترم یا از عاشقی دلتنگ تر...