جامعه ایران در دوران ناصری جز از راه‌های دیپلماتیک هیچگونه تماسی با مغرب‌زمین نداشت. از همین ‌روی هنر و فرهنگ، از جمله موسیقی ملی راه گذشته چند صد ساله‌ خود را آرام می‌پیمود.

بگذریم از آنکه در همان گذشته چند صد ساله عناصری از فرهنگ‌های بیگانه چون ترک و تازی را در خود جذب کرده و عناصری از آن فرهنگ‌ها را در خود جریان داده بود. ولی فرهنگ مغرب زمین در آن‌سوی دیوار همچنان بی‌نفوذ مانده بود. سفرهای ناصر الدین شاه و اعزام کارآموزان به اروپا در این دیوار ستبر رخنه انداخت و بازگشت اینان از فرنگ جذبه‌های هنرهای اروپایی را در ایران پراکند.


دیدار از گروه‌های موسیقی نظام ناصرالدین شاه را به این اندیشه برد که گروه‌های مشابه‌ای در ایران ایجاد کند. مدرسه موزیک نظام بنیاد گرفت و کارشناسان و مستشاران موسیقی نظام همراه با سازهای اروپایی‌شان به اینسو رهسپار شدند.


نخستین خط رابطه برقرار شده بود؛ خطی که می‌رفت به ابعادی گسترده تبدیل شود. ریتم‌های اروپایی چارچوب مایه‌های سنتی شد، دشتی و افشاری و چارگاه در قالب مارش و والس جای گرفت، ویلون به تقلید کمانچه نشست و استادان سنتور پایشان را روی پدال پیانو گذاشتند.
در میان سازهای بیگانه ویلون و پیانو آمادگی بیشتری برای همزیستی با سازهای موسیقی ملی ایران داشتند. از آن میان پیانو به سبب بهای گرانش سازی اشرافی به شمار می‌آمد. محمد صادق خان، استاد سنتور نخستین بار پشت پیانو نشست و پس از آن غلامرضا خان مین‌باشیان به پیانو پرداخت.


مرتضی محجوبی روش‌ساز پیانوی ایرانی شد و علاوه بر آن با آفرینش آهنگ بر غنای آهنگ‌سازی نیز افزود.

افتاده ام در دام دوست