دکتر دامیان اسکارف (Damian Scarf)، روان‌شناس دانشگاه اوتاگو در نیوزیلند، با کمک همکارانش این یافته را روز گذشته در نشریه علمی Science انتشار دادند.

به‌گفته اسکارف، "این نخستین نمونه از جاندار غیر پستانداری است که از پس این کار برمی‌آید". هرچند که بی‌تردید توانایی انسان در زمینه علم ریاضیات منحصر به فرد است، اما مدارکی دال بر توانایی دیگر جانوران در فهم اعداد و نظم مابین‌شان هم وجود دارد. حدود ۱۵ سال پیش، پژوهشگران متوجه شدند که میمون‌های دم‌کوتاه، این توانایی را دارند که عکس‌ها را بر اساس شمار چیزهایی که در آن‌ها مشاهده می‌شود مرتب کنند. حال، بعد از محک همین روش روی سه کبوتر، اسکارف و همکارانش فهمیده‌اند این جانوران ریزمغز هم از این توانایی برخوردارند.

"گمان نمی‌کنم مردم دید روشنی از هوش کبوترها داشته باشند." این را اسکاف می‌گوید و می‌افزاید: "اما لزوماً نیازی به مغز یک پستاندار برای انجام چنین کارهایی نیست." او و همکارانش، ابتدا پرندگان را در جعبه‌هایی که از داخل با صفحات لمسی رایانه‌ای تجهیز شده بود، قرار دادند. یک مجموعه سه‌تایی از عکس هم محتوی یک، دو و سه شکل یکسان در برابر این کبوترها قرار داده شد. آن‌ها برای مرتب کردن عکس‌ها- به‌کمک نوک زدن روی صفحه لمسی- به‌نحوی که ترتیب صعودی اعداد در آن‌ها رعایت شود، جایزه می‌گرفتند. پژوهشگران، برای بررسی احتمال واکنش بصری کبوترها به نشانه‌هایی به جز اشکال مشابه، از تصاویری که محتوی مخلوطی از اشکال مختلف، آن‌هم با ابعاد و رنگ‌ها و مساحت‌های متفاوت بودند استفاده کردند. به‌گفته اسکارف، "این، برای وادار کردن کبوترها به کاربرد عددها به‌جای سایر محرک‌های حسی بود".

سپس این پژوهشگران دست به آزمایش توانایی کبوترها برای مرتب کردن دوعدد کاملاً تازه از بین یک تا ۹ زدند و متوجه شدند که این پرندگان در ۷۴ درصد موارد، این جفت‌ها را به درستی چیده‌اند.

کبوترها، آهسته‌تر از میمون‌ها

به‌گفته اسکارف، هرچند کبوترها توانایی مشابهی نسبت به میمون‌ها نشان می‌دهند، اما زمان بیشتری را- حدود یک سال، در مقایسه با مهلت دوماهه میمون‌ها- صرف یادگیری می‌کنند. او می‌افزاید: "باید نمونه‌های بسیار زیادی را نشان‌شان داد تا بفهمند متغیر اصلی، تعداد شکل‌هاست... حال‌آنکه میمون‌ها برای یادگیری چنین چیزهایی فوق‌العاده بهتر عمل می‌کنند." به بیان

سیاست زنانه نیست

این‌که زنان یک کشور چقدر در عرصه‌های عمومی مشارکت داشته باشند، معمولاً یکی از نشانه‌های توسعه به شمار می‌آید و شاخص‌های جهانی، همواره میزان حضور زنان را به عنوان یکی از عوامل پیشرفت جامعه در نظر گرفته‌اند. آمار زنان و دخترانی که وارد دانشگاه می‌شوند و میزان آن‌هایی که شغل و فعالیت اجتماعی مشخص دارند، همواره رو به افزایش بوده و حکایت از آن دارد که ایران در حال گذار از جامعه سنتی به جامعه مدرن است.

مشارکت سیاسی زنان، یکی از شاخص‌های مهم توسعه سیاسی- اجتماعی است. مشارکت سیاسی یعنی تلاش سازمان یافته و آگاهانه شهروندان برای انتخاب رهبران، شرکت موثر در فعالیت‌های مختلف سیاسی و اجتماعی و اعمال اراده و اثر در سیاستگذاری‌ها. به این معنی، مشارکت سیاسی، برجسته‌ترین شکل مشارکت است. این انتخاب شدن یا انتخاب کردن برای ورود به عرصه تصمیم‌گیری و تصمیم‌سازی‌های خرد و کلان سیاسی، با سرنوشت جامعه ارتباط دارد. مشارکت سیاسی زن و مرد نمی‌شناسد اما در جامعه‌های در حال گذار، به دلیل این‌که حضور زنان باعث کم شدن نابرابری‌ها می‌شود، اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند و در ایجاد توسعه پایدار موثر است.


زنان ایران اما چندان از حقوق محدودشان برای مشارکت سیاسی استقبال نمی‌کنند. برای بسیاری از آن‌ها ‌‌نهایت مشارکت سیاسی، شرکت در انتخابات است؛ انتخابی که‌ گاه آگاهانه هم نیست و بر‌اساس شنیده‌ها و با تسلط دیگران انجام می‌شود. در باور ذهنی بسیاری از زنان ایران، سیاست، امری مردانه است و زنان را در آن راهی نیست. آنان خود را فاقد قابلیت‌هایی می‌دانند که به آن‌ها امکان انتخاب درست یا انتخاب شدن بدهد. باورهای ذهنی زنان که به خاطر فرهنگ مردسالار در آن‌ها نهادینه شده است، سیاست را غیرضروری و در اولویت‌های بعدی زندگی زنانه قرار می‌دهد. به همین دلیل است که بسیاری از بانوان ایرانی، حتی آن‌ها که شیوه‌هایی از مشارکت اجتماعی را انتخاب کرده‌اند، از ورود به حوزه سیاست خودداری می‌کنند.


در باور ذهنی بسیاری از زنان ایران، امر سیاسی، مردانه است و زنان را در آن راهی نیست. آنان خود را فاقد قابلیت‌هایی می‌دانند که به آن‌ها امکان انتخاب درست یا انتخاب شدن بدهد. باورهای ذهنی زنان که به خاطر فرهنگ مردسالار در آن‌ها نهادینه شده است، سیاست را غیرضروری و در اولویت‌های بعدی زندگی زنانه قرار می‌دهد

علاوه

دوست دارم برایت

شعر عاشقانه کوتاهی بنویسم

اما دیگر جوان نیستم

جنگجویی مغمومم

که دشمنان مرا از خاطر برده اند



جوانی تو نیز باید به اتمام رسیده باشد

نگاه کن

حتی در عکس ها دیگر جوان نیستی

تو

تنها در زخم قلبم جوان مانده ای



زخم قلب و صورت جوانی ات را در زره مندرسم پنهان می کنم

و به خط پایان نزدیک می شوم



+ شاهرخ ستوده فومنی

حمود خوشنام: اگر جامعه‌ موسیقی ایران شکوفایی و پویایی خود را در یکصد سال اخیر به چند تن انگشت‌شمار مدیون باشد، بی‌تردید یکی از آنان روانشاد ابوالحسن صباست که باید او را مرد چند بُعدی موسیقی ملی نامید. زیرا هم می‌ساخت، هم می‌نواخت، هم گرد می‌آورد و هم می‌پرداخت. او بود که برای ویلون مغرب‌زمینی شناسنامه‌ ایرانی گرفت و این ساز خوش‌لحن را از قیمومت کمانچه رهایی بخشید.


ابوالحسن صبا در تهران و در خانواده‌‌ای هنردوست‌زاده شد. پدرش کمال‌السلطنه فرزند صدرالحکما و نوه‌ محمودخان صبا معروف به ملک‌الشعرا خود دستی در نواختن سه‌تار داشت و پسر را از آغاز با جذبه‌های موسیقی آشنا کرد.



ابوالحسن نخست نزد پدر به فراگیری سه‌تار پرداخت و از آنجا که پدرش می‌خواست او با بیشتر سازهای معمول آن زمانی آشنا شود، آموختن سنتور را نیز نزد علی‌اکبرخان شاهی و نواختن تنبک را نزد تنبک‌نواز معروف حاجی‌خان ضربی آغاز کرد.



هنوز ۱۲ سال از زندگی را پشت سر نگذاشته بود که نزد حسین‌خان اسماعیل‌زاده معروف به کمانچه‌کش به آموختن کمانچه نشست. ولی هنوز ویلون باقی مانده بود. سازی که می‌بایست سرنوشت ایرانی‌اش با همت و تجربه‌های آینده‌ ابوالحسن روشن شود؛ سازی که از یکسو همچنان در خدمت موسیقی اروپایی بود و از سوی دیگر زیر دست کمانچه‌کش‌ها به کمانچه‌ای دیگر تبدیل شده بود.



ویلون در انتظار ظهور ابوالحسن بود تا بتواند با موسیقی ملی و زیر و بم‌های آن کنار آید و ابوالحسن به‌زودی به سراغ ویلون رفت و نزد حسین‌خان هنگ‌‌آفرین به آموختن آن پرداخت. به این ترتیب ابوالحسن پیش از آنکه صبا شود، با بیشتر سازهای زمان آشنا شده بود. ولی بازهم کافی نبود. این آشنایی‌ها می‌بایست با آگاهی علمی نیز درمی‌آمیخت.

بنظر من بزرگ ترين ايراد دين ما اينه واين موضوع رامن نتونستم بخودم بقبولانم كه چرا خدا در حق بندگانش اين جور حكم داده .واقعا.....