کاش دلت آروم باش ِ / بارون ک ِ میاد / جاش مهم نیست

یکمِ بهمن / نودُیک

اردی‌بهشتِ 15

شیفته ی کاورت شدم

چقد این شعر فروغ غم داره و
چقد فروغ غمناکه

دنیا خو واس همینه ک میگم ازین نسلا ممکنه باشی البته بلا نسبت

آدامس ِ باوووش

آره خیلی دیره ... پووووف 61

می‌خواهم بنویسم ، نمی‌دانم از چه ،

از کتاب‌هایی ک خاک خورده‌اند. از خیلی چیزها مثلا گله‌ام از اهواز بخاطر باران نباریدنش ، گرمایش ، زمسان‌های بی سرمایش بی برفش و..

از این قلب درد مزمن و ریه‌های خالی از هوا ، خالی از عطر گیج‌کننده‌ی پاریس‌اش. این‌روزها سخت است. سخت از جهت نشستن روی نیمکتی ک آرزوی ما برای کتاب‌خوانی بود. خلسه‌ی امتحانات و بی‌حوصلگی این روزها سختی را بیشتر به چشم میآورد. این‌روزها نبودنت را بیشتر توی قلبِ دردِ من می‌کوبد.

گسسته می‌نویسم از هر دری سخنی شما جدی نگیرید ، می‌گویند میگذرد ، بله می‌گذرد ولی آدم یادش می‌رود؟! نه! میگویند در 18 سالگی طبیعی‌ست ، همه‌ی این‌ها را همه گذرانده‌اند. خب شما چرا در بیست‌سالگی ، بیست‌دوسالگی و.. گرفتارش شدید؟! من زیادی بزرگم یا شما زیادی کوچک ؟!

دلم می‌خواهد تک‌تک شعرهای یزدانی از کافه‌بهشتش تا خلیج‌فارسش تا گرامافونش را بنویسم و داد بزنم این‌ها برای من است! حسن‌علیشیری و یغما و.. برای من این کلام‌ها گفته‌اند نه برای رضا!! دلم می‌خواهد کلِ آقای‌بنفشِ پالت را بنویسم نُت به نُت با سه‌تار کذایی خودم همه‌شان را بزنم .. حیف !

داشتم فکر میکردم هیچ‌وقت از رضاصادقی خوشم نمی‌آمده نه از کلامش نه آهنگش. برعکس خودم را با یزدانی خفه کرده‌ام ! محدود اندازه یک ترانه‌ی پنج دقیقه‌ای.

فکر میکردم اگر اهواز بودی چه می‌شد؟ این‌جا همه‌چیز دارد ، از کارون تا همان نیمکتی که گفتم همه و همه‌را دارد ، اگر بودی چه می‌شد؟ دلت می‌خواست باز نباشی؟ اصلا دلت می‌آمد؟! فقط برف ندارد و زمستان ، آن‌هم اگر بودی کل اهواز را برفی می‌کردم!

اگر من تهران بودم چی؟ مطمئنم از چارراه ولی‌عصر و انقلاب و.. دل نمی‌کندم ! مطمئناً دلم نمی‌آمد نباشم!! آنجا برف هست ، سرما هست ، تو هستی اما آن نیمکت نیست! شک نکن.

همین روزها بود از همه بریده بودم درست مثل الان ، خسته ناراحت شکسته ، مثل چینیِ دو تکه شده. بَندم زدی با دستانت ، با یزدانی با چارتار با چشمانت .. شدم محمد و "علی" را از شناسنامه‌ام خط زدم!

دوباره شکستی‌ام ، انصاف بود؟!

//

حرف زیاد است .. بیست خط دیگر نوشتم ، همه‌اش را پاک کردم .. بیست تورا نوشتم اسمت را دستانت را چشمانت را سردردِ قشنگت را .. همه را پاک کردم مثل خودم.

+ 25ام اردی‌بهشت
+ جدیدا [لینک]

دلت میاد ؟

قول داده بودم ،

نتونستم ولی ، خیلی سنگینه این روزا

اصن تو که هیچ! نویسنده ی اون کتابه ...................................

رفتن را همه بلدند ، ماندن هُنر است.

نقطه ، سر خطِ پایان.

نه پایین‌تر توی طالقانی دو سه نفر هستن ک بساط میکنن