نه بی‌رنگه :-<

از بلاهتِ بعضی‌ها خنده‌ام میگیرد. از بلاهت امثالِ «روت»ها و مادر و پدرهای «روت»ها .. حق با «مارتین» است. راست‌میگوید. این را کاملا مطمئنم!

عاشق شد با یک نگاه ، معشوقش شد با یک بوسه :

..

"دست ِ حلقه زده مارتین خزید و «روت» را به سوی خود کشید ، آرام و نوازش‌گرانه. «روت» دیگر قدرت صبر کردن نداشت. با آهی حاکی از خستگی، با حرکتی آنی با تمام وجود، بی‌هیچ اندیشه‌ی قبلی سرش را روی سینه‌ی «مارتین» گذاشت.
«مارتین» بی درنگ، سرش را خم کرد ، لب‌هایش را نزدیک لب‌های «روت» آورد، لب‌های «روت» پرواز کنان سوی آن‌ها شتافتند .. " *
..

«مارتین‌ایدن» رویا داشت ، رویایش را «روت» ساخت. رویای نویسنده شدن و شورِ نویسندگی رویایِ کمی نیست! رویایش را یافت. نویسنده شد ، نویسنده‌ی چشمانِ معشوق. چشمان و صورت رنگ‌پریده‌ی دخترکی که از خودش چهار سال بزرگ‌تر است. دختری که دستانش به یاد «مارتین» آورد هنوز هم دست‌هایی بسان مخمل وجود دارند! ، آری «مارتین» نویسنده شد.

گفتم بلاهت ، بلاهت یعنی عاشق باشی (یا فکر کنی که هستی!) و با دیدنِ صورتش ، لبانش ، گردنِ‌آفتاب‌سوخته‌اش ، بازوانِ عضلانی‌اش و شانه‌هایش از دنیا بروی و در بهشت فرود بیایی ولی به‌خاطر طبقه‌ات یا خانواده‌ات یا هرچیزی مضحکِ دیگری قیدش را بزنی. هبوط کنی روی زمین، میان آدم‌های سنگی و منتظر "خواستگار" باشی تا بیاید تو را خوشبخت کند. بلاهت ینی بی‌احساس بودن. یعنی فضاحتِ نسل آدمی!

«مارتین» به رویایش رسید ، نویسنده شد و هرآنچه طبقه‌ی «روت» و مادر و پدر او نیاز داشتند رسید. اوجِ احترام، «روت» دوباره برگشت ولی ..

راستش از حرکتِ آخر «مارتین» خوشم آمد. سرکوفت زدن معشوقه سابق، راندنِ وی از خودش ..


* قسمتی از کتاب «مارتین‌ایدن» نوشتۀ جک‌لندن.
+ هیچ‌وقت نخواستم خودم را جای مارتین بگذارم.
+ لحن: کاملا جدی
+ در آخر خودتان میدانید ، این نوشته را موقعی ک می‌نوشتم خواندم! هر اشکالی داشت معذرت.
+ باز هم مثلِ کارهای مترجم‌های تازه‌کاره "نه‌چندان مزخرف" !!

+صد و نهمین پُست / سی اردی‌بهشت 92 [لینک] / جدیدا

واقعا؟:-D چه جالب! اصن بت نمياد

مرسی

اگر موقت نباشه فقط ، ترسم همینه!

کی فکرشُ میکرد؟!

نه قشنگه

ای جان نگاش کردی؟ دیدی چقد معره کن اینا؟
اگ میتونی آلبومشُ بخر ، اگر نمیتونی ازینجا دانلود کن ولی بعدش حتمن برو آلبومشُ بگیر : [لینک]

انصافاً که گُل گفتی ; )

اصن تو که هیچ! نویسنده ی اون کتابه ...................................

او مردی را میدید ک بازوانش ب گرد بدنش حلقه زده بود و یک لحظه‌ی بعد، روت نیمی از وجودش را از آغوش «مارتین» آزاد کرده بود ، ناگهان و با خنده‌ای شیرین ، دست‌هایش را دراز کرد و به دور گردن آفتاب‌سوخته‌ی «مارتین‌ایدن» انداخت. تیر عشق چنان با ظرافت ب هدف خورده بود ک روت آهی ضعیف سر داد و همچون ادمی نیمه‌مست رها شد و میان بازوانِ او افتاد ..