اذان بگو! به صدای بلند و جار بزن

که پشت پرده ی ایمان فریب و نیرنگ است


اذان بگو! که بدانند بعد پیغمبر

نصیب آینه ها ی خدانما سنگ است


نه من، غبار یتیمی نشسته بر رویم

جمال آینه هایم، مکدّر از زنگ است


بگو که «اشهد ان علی- ولی الله»

بگو که لحن مناجات من، غماهنگ است


تو از سیاه دلی های خلق شکوه مکن

«به هر کجا که روی آسمان همین رنگ است»


مرا ز گریه چرا منع می کنند، بپرس

که این چه رسم مسلمانی؟ این چه فرهنگ است؟


بگو که فاطمه این یک دو روزه مهمان است

سفر به خیر بگویند وقت ما تنگ است


بگو که فاطمه در حشر اگر که نازکند

«کمیت جمله شفاعت کنندگان لنگ است»


نماز شام غریبان شد و غروب و شفق

بخوان بلال! که ماه مدینه دل تنگ است

لعن الله عمــــــــــــــــــر .... ابوبـــــــــکر ............عثمــــــــــــــان ...

یاس بوی مهربانی می‌دهد
عطر دوران جوانی می‌دهد

یاسها یادآور پروانه‌اند
یاسها پیغمبران خانه‌اند

یاس ما را رو به پاكی می‌برد
رو به عشقی اشتراكی می‌برد

یاس در هر جا نوید آشتی‌ است
یاس دامان سپید آشتی‌ است

در شبان ما كه شد خورشید؟ یاس
بر لبان ما كه می‌خندید؟ یاس

یاس یك شب را گل ایوان ماست
یاس تنها یك سحر مهمان ماست

جدِ ما، پیغمبر از ما چهره پنهان کرد و باز
یادگاری همچو زهرا از پیمبر داشتیم

مادر مظلومه ما نیز رفت از دست ما
مرگ او را کی به این تعجیل باور داشتیم

اندر آن روزی که آتش بر سرای ما زدند
ما در آنجا حال مرغ سوخته پر داشتیم

آمد و رفت از جهان محسن در آن غوغا، دریغ
آرزوی دیدن روی بردار داشتیم

مادر ما، خود زحق می خواست مرگ خویش را
ورنه ما بهرش دعا با دیدۀ تر داشتیم

روزهای آخر عمرش زما رو می گرفت
چون علی، ما هم از این غم دل پراخگر داشتیم

در شب دفنش به ما معلوم شد این طرفه راز
تا ز روی نیلگونش بوسه یی برداشتیم

از کفن دستش بر آمد، جسم ما در برگرفت
جسم او را همچو جان ما نیز در برداشتیم

از فراق روی مادر با پدر هر روز و شب
دو برادر بزم ماتم با دو خواهر داشتیم

با فغان گوید «مؤید» آنچه را «میثم» بگفت
ای خوش آن روزی که ما در خانه مادر داشتیم