ممنونم مریم عزیز... مثل همیشه خیلی خیلی لطف داری دیگه...

دوسش دارم

ما را به حال خود بگذارید و بگذرید

از خیل رفتگان بشمارید و بگذرید

اکنون که پا به روی دل ما گذاشتید

پس دست بر دلم مگذارید و بگذرید

تا داغ ما کویر دلان تازه تر شود

چون ابری از سراب ببارید و بگذرید

پنهان در آستین شما برق خنجر است

دستی از آستین به درآریدو بگذرید

ما دل به دست هرچه که بادا سپرده ایم

ما را به دست دل بسپارید و بگذرید

با آبروی آب چه باک از غبار باد

نانپاره ای مگر به کف آرید و بگذرید

در سايه اين سقف ترک خورده نشستيم
بي حوصله و خسته و افسرده نشستيم
خاموش چو فانوس که در خويش خميده است
پيچيده به خود با تن تا خورده نشستيم
يک بار به پرواز، پري باز نکرديم
سر زير پر خويش فرو برده نشستيم
بر سنگ مزار دل خود مرثيه خوانديم
يک عمر به بالين دل مرده نشستيم
بر گرده ما خاطره خنجر ياران
با #جنگلي از خاطره بر گرده نشستيم
ايينه هم، از ديده ترديد مرا ديد
با سايه خود نيز دل ازرده نشستيم
بر خاست صدا از در و ديوار، ولي ما
با اين همه فرياد فرو خورده، نشستيم

قیصرامین پور... #اردیبهشت67

...
انحنای روح من
شانه های خسته ی غرور من
تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است
کتف گریه های بی بهانه ام
بازوان حس شاعرانه ام
زخم خورده است

دردهای پوستی کجا؟
درد دوستی کجا؟

این سماجت عجیب
پافشاری شگفت دردهاست
دردهای آشنا
دردهای بومی غریب
دردهای خانگی
دردهای کهنه ی لجوج
...

خو بگو نمي خوام برم ديگه! درخت كجا بره آخه؟؟؟؟

دور از همه مردم شده‌ام در خودم امشب

پیدا شده‌ام ، گم شده‌ام در خودم امشب



لبریز ز سرمستی و سرریز ز هستی

دریای تلاطم شده‌ام در خودم امشب



در هر نفسم بوی گلی تازه شکفته‌ست

یک باغ تبسم شده‌ام در خودم امشب



تا نورِ تو تابیده به طور کلماتم

موسای تکلم شده‌ام در خودم امشب



باریده مگر نم نم نام تو به شعرم

باران ترنم شده‌ام در خودم امشب



هم دانه‌ی دانایی و هم دام هبوطم

اسطوره‌ی گندم شده‌ام در خودم امشب