به یاد می آرمت آماندا:
در خیابانهای بارانی،
به سوی کارخانه می دویدی
- کارخانه‌ای که مانوئل درآن کار می کرد-
با لبخندی بر پهنای صورت
و باران در گیسوانت.
دیدارش می خواستی.

******

فقط پنج دقیقه،
تمام زندگیت در پنج دقیقه!
سوت کارخانه به صدا درآمده و
زمان بازگشت به کار است
و تو، با گام برداشتن‌ات
همه چیز را روشنایی می‌بخشی.
آن پنج دقیقه
چون گلی شکوفایت کردست.

******

به یاد می‌آرمت آماندا
در خیابان‌های بارانی.
هیچ چیز دیگر اهمیتی نداشت.
دیدارش می‌خواستی.

با لبخندی بر پهنای صورت
و باران در گیسوانت
هیچ چیز دیگر اهمیتی نداشت
دیدارش می‌خواستی...

یه بار نوشتم حرف بی تیغ و میخ حرف نیست باد هواست ....اینجا هم ارسالش کردم گمانم از اولین ارسال هام بود...

ولی انگار همه ی تلاشم نبوده ...