داستان یه سری رفقای{سابق\} ماست

داستان یه سری از ، همه ی رفقای سابق ماست فرشاد جان

بَدبَخت شُدم .. این یَعنی این ک ِ منم اَفسُردم ! ..

ولی فیلم دیدن ب من آرامش میده
کتاب خوندن هم همینطور
خدارو شکر اصلا هم افسرده نیستم

تا 17-18 سالگی زیاد کتاب می خوندم... همه هم رمان... حواسم یه هیشکی نبود... خودم بودم و دنیای خودم...
بعدشم اینقدر فکرم درگیر چیزای دیگه شد که دیگه حوصله کتاب خوندن نداشتم...
تا همین یه ماه گذشته اصلا علاقه ای به فیلم دیدن مداوم نداشتم... ولی الان اوقات فراغتمو فیلم میبینم.. حتی نصفه یه فیلم!
منظورم اینجوری بود.
انزوا طلبی یه افسردگی پنهانه

دینا؛ شوهرش فهمیده جریان چیه برش داشته. الانم داره میخنده تا وقتی رفتن خونه دمار از روزگار زنه در بیاره. بعد بیاد بگه : بیا اینم کفشت. اونجا جاش گذاشتی

شمیم وقتی بفهمی همسرت رو بلند کردن اونوقت این خوراکی های خوشمزه هم کوفتت میشه

من از همین تریبون اعلام می کنم اگه اون خوراکیای خوشمزه رو به من بدین، حاضرم همسرمو بلند کنن و دیگه چشمم تو چشمش نیفته

هوراااا هورااا آورین. به تو میگم روشن فکر VIVA

خیلی خجالت داره پستی که تا حالا دوبار باز نشر شده و 13 تا لایک خورده نمی تونم بخونم/ عمق فاجعه رو درک کن امیر: )

هنوزم نمیتونی داداش؟
گرچه من کلا شلخته مینویسم
شما ببخش عزیز

آها تازه خوندمش/ خو بگو جمله ی پایین به بالایی ربط داره/ شرمنده/ از جامعه ی متشخص با سواد عذر میخوام: )

خُب میگم دیگه همیشه ک اشکال از گیرنده ها نیست گاهی هم فرستنده دربو داغونه شما هم ببخشید
بازم ممنون که انقد توجه داری
عزیزی