با من حرف بزن
تا باورم شود
هنوز صدايي هست
-وسكوتي كه هر ربع به دلتنگي ام ،
انتظار اضافه مي كند
حرفي براي گفتن ندارد –

به من حق بده
نگران تنهايي ام باشم
و سرگرداني خواب هايم را
از چشم زناني ببينم
كه در تمام تنت پخش شده اند

به من حق بده
نگران عشقي شوم
كه با هر كيف هرزه اي به خانه مي رود

گريه مي كنم
و دورتادورم را
ديواري كوتاه تر از بهانه نمي گيرد
بهانه ات را مي تراشم
و سدهاي جهان ترك مي خورند
رودهاي كبود چشم هايم سرازير مي شوند
و من
چقدر از خودم ترسيده باشم خوب است؟


مي ترسم
مي ترسم
و همين روزهاست
كه چشم هايم
سياه بخت ترين درياي جهان شناخته شود .
منیره حسینی

راستی...!
لبانت شکر هم دارد هنوز ؟؟؟
برای قهوه تلخي هاي دلم مي خواهم
نه گمانم دلت ميكده عشق است
كه از لبانت شراب شيرين مي ريزد
مستي از چشمان تو و دلم پيد است
سرت را بالا بگیر
خیابان از نگاهت خجالت می کشد !

من دیشب محتاج صداش بودم اما...