به خوابت گذر نمي كنم ارام باش
ديگر حتي از آن كوچه ياد ها
ونه آن تك درخت قرار ها
ديگر حتي به ياد لبت
مست وبي خود نمي شوم
ديگر در انتظار باد وقاصدك
كنار پنجره روبه يادهايت
نخواهم نشست آرام باش
مرا بدست باد رهاكن
فاصله ها خود طبيب ميشوند

میان ِ من و تو

سرزمینی ست از تشنگی
و منحرفانی شعری .. و جنسی
که زنانگی ت را انکار می‌کنند
همچنان که شعرهای مرا

میان ِ من و تو
ستمگرانی هستند .. و خبرچین‌هایی .. و مراکزی از قدرت
و شرکت‎هایی سهام گذار
در کنترل ِ عشق .. و انقلاب .. و نوشتن

میان ِ من و تو
مردان ی قرار گرفته‌اند
که همانند چوب پنبه‎هایی شناورند
در سطح ِ شعر
و زنان ی که دستبندهای خویش را می‌فروشند
و دستان‎شان را قطع می‌کنند .. برای شعر

نزار قبانی

دلتنگ که می شویم
باد ترانه سر می دهد
آسمانِ پر ستاره
رویاهایمان را نادیده می گیرد

بیا قراری بگذاریم
دلتنگ که شدیم
با باد و آسمان
مهربان باشیم
آن دو
از ما
دلتنگ ترند

همه هستيم را سيل برد
كجا بودي ؟
ديدگانم مهرباني هايت را زار ميزد
نبودي تا چتر دل بي پناه باشي
همه هستيم را سيل ديدگانم برد ا