شنیده‌ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت

فراق یار نه آن می‌کند که بتوان گفت

حدیث هول قیامت که گفت واعظ شهر

کنایتیست که از روزگار هجران گفت

نشان یار سفرکرده از که پرسم باز

که هر چه گفت برید صبا پریشان گفت

فغان که آن مه نامهربان مهرگسل

به ترک صحبت یاران خود چه آسان گفت

من و مقام رضا بعد از این و شکر رقیب

که دل به درد تو خو کرد و ترک درمان گفت

غم کهن به می سالخورده دفع کنید

که تخم خوشدلی این است پیر دهقان گفت

گره به باد مزن گر چه بر مراد رود

که این سخن به مثل باد با سلیمان گفت

به مهلتی که سپهرت دهد ز راه مرو

تو را که گفت که این زال ترک دستان گفت

مزن ز چون و چرا دم که بنده مقبل

قبول کرد به جان هر سخن که جانان گفت

که گفت حافظ از اندیشه تو آمد باز

من این نگفته‌ام آن کس که گفت بهتان گفت

هزار دشمنم ار می کنند قصد هلاک

گرم تو دوستی از دشمنان ندارم باک



مرا امید وصال تو زنده میدارد

وگرنه هر دمم از هجر توست بیم هلاک

ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است

ببین که در طلبت حال مردمان چون است


به یاد لعل تو و چشم مست میگونت

ز جام غم می لعلی که می‌خورم خون است


ز مشرق سر کو آفتاب طلعت تو

اگر طلوع کند طالعم همایون است


حکایت لب شیرین کلام فرهاد است

شکنج طره لیلی مقام مجنون است


دلم بجو که قدت همچو سرو دلجوی است

سخن بگو که کلامت لطیف و موزون است


ز دور باده به جان راحتی رسان ساقی

که رنج خاطرم از جور دور گردون است


از آن دمی که ز چشمم برفت رود عزیز

کنار دامن من همچو رود جیحون است


چگونه شاد شود اندرون غمگینم

به اختیار که از اختیار بیرون است


ز بیخودی طلب یار می‌کند حافظ

چو مفلسی که طلبکار گنج قارون است

انا جان حافظ دم دستته؟

خب مهنیش

تفال امشب؛غزل120

غزل 257