مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد

هدهد خوش خبر از طرف سبا بازآمد

برکش ای مرغ سحر نغمه داوودی باز

که سلیمان گل از باد هوا بازآمد

عارفی کو که کند فهم زبان سوسن

تا بپرسد که چرا رفت و چرا بازآمد

مردمی کرد و کرم لطف خداداد به من

کان بت ماه رخ از راه وفا بازآمد

لاله بوی می نوشین بشنید از دم صبح

داغ دل بود به امید دوا بازآمد

چشم من در ره این قافله راه بماند

تا به گوش دلم آواز درا بازآمد

گر چه حافظ در رنجش زد و پیمان بشکست

لطف او بین که به لطف از در ما بازآمد

چند سالی از انقلاب نگذشته بود شخصی از اهل منکرات را که با کمال تأسف اصل و نسب خود را به سادات هم نسبت می داد به جرم استفاده از مسکرات در ملاء عام شلاق زدند . او که بعد از انقلاب معمولاً منکرات را در ملاء عام مرتکب نمی شد از آن تاریخ به بعد علناً به آن مبادرت می کرد . این جا دو نظر می توان داد : یکی به مثال فوق : تزویر و ریائی را که تحت پوشش خرقه داشت ، خرقه کنار رفته و تزویر و ریائش برای همه روشن شده و دیگر چیزی برای پنهان کردن باقی نمانده پس مطرب زمانی در خلوت که بدور از چشم مردم عیش ما را گرم می کردی حالا دیگر علناً این کار را بکن . چنانکه در جایی گوید :

دلم از پرده بشد حافظ خوش گوی کجاست

تا به قول و غزلش ساز و نوایی بکنیم

دوم اینکه آنکه در دل داشتم که همانا عشق به محبوب بوده که به جهت اینکه احیاناً به ریا آلوده نشود ظاهراً با مردم نشست و برخاست کرده و در همه ی مجامع آنها شرکت می کردم تا آن را از مردم پنهان دارم بالاخره در رفتار و اعمال و حرکات خود را بروز داد وحالا دیگر نیازی به مخفی کاری و همسو شدن ظاهری با آنها نیست . پس به خود می گوید که حالا دیگر اعمال و افکار و ... خود را با افتخار و رویی گشاده انجام بده . چنانکه در جای دیگر گوید :

اگر از پرده برون شد دل من عیب مکن

شکر ایزد که نه در پرده ی پندار بماند

در هر دو صورت با کنار رفتن پرده ، انجام دادن علنی کارهای پشت پرده را می رساند .

سییلامممم...تولدت مبارک

شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت

روی مه پیکر او سیر ندیدیم و برفت

گویی از صحبت ما نیک به تنگ آمده بود

بار بربست و به گردش نرسیدیم و برفت

بس که ما فاتحه و حرز یمانی خواندیم

وز پی اش سوره اخلاص دمیدیم و برفت

عشوه دادند که بر ما گذری خواهی کرد

دیدی آخر که چنین عشوه خریدیم و برفت

شد چمان در چمن حسن و لطافت لیکن

در گلستان وصالش نچمیدیم و برفت

همچو حافظ همه شب ناله و زاری کردیم

کای دریغا به وداعش نرسیدیم و برفت

این غزل یکی از غزل های عاشقانه حافظ هست؛
بیت اول:معنی آن مشخص هست وپر از مراعات نظیر.
بیت دوم:شکر فروش خود معشوق است که هر چه می کند برای عاشق دلپذیر وشیرین است؛طوطی شکرخا،خود حافظ هست که شیرین سخن می گوید،معنی بیت:چرا آن غزال رعنا با ما مهربان نیست؟
بیت سوم:از غرور به عاشق توجه نداری.
بیت چهارم:عاشق از خود سخن می گوید که اهل نظر است،یعنی آدم کوچکی نیست،او را نباید دست کم گرفت.
بیت پنجم:معشوق بلند بالای سیه چشم با چهره ای به لطافت مهتاب،با عاشق مهربان نمی شود.
بیت ششم:مخاطب همان غزال رعناست که دور از چشم عاشق دوستانی دارد و با آن ها به بزم می نشیند.
بیت هفتم:در غزل فارسی معشوق غالبا بی وفاست.
بیت هشتم:زهره در فرهنگ ما ناهید-از ستاره های منظومه شمسی،ودر فرهنگ کهن مشرق زمین رب النوع شادی است.با خواندن شعر حافظ .زهره،چنان شوری بر پا می کند که عیسای مسیح در فلک چهارم به رقص و پایکوبی بر می خیزد.

بله؟

سالک از نور هدایت ببرد راه به دوست

که به جایی نرسد گر ب ضلالت برود

این غزل عاشقانه است ولی بیت چهارم یک بیت مستقل وعارفانه است.
بیت اول:هرچه داشته باشم فدای معشوق می کنم،وسمرقند وبخارا در آن روزگار یعنی مجموعه بزرگی از قدرت وثروت
بیت دوم:ساقی شراب باقی مانده را هم بیاور که چنین جای مناسبی برای می زدن را در بهشت هم نخواهی یافت.
بیت سوم:وای از دست این زیبایان شیراز که چه دلرباهایی دارند
بیت چهارم:عشق ناتمام تعبیری است برای عشق ورزیدن کسی که خود نزد معشوق جایی ندارد.این بیت چهارم در این غزل تفسیر عارفانه می پذیرد وجمال یار را به معنی جمال محبوب ازلی می توان گرفت.
بیت پنجم:قصه یوسف وزلیخا.از پرده عصمت برون آمدن زلیجا هم اشاره به این نکته که زلیخا هنگامی که به یوسف عشق می ورزید،هنوز همسر فرمانروای مصر بود.
بیت ششم:دشنام یا نفرین معشوق،حافظ را از عشق ورزیدن باز نمی دارد،چرا که باز بی توجهی از جانب معشوق است.
بیت هفت وهشت:مخاطب این ابیات هر کسی است که راز دهر را می جوید ومی خواهد به حکمت این معما را بگشاید و نمی تواند.
بیت نهم:خطاب به خود حافظ است.تعبیری است برای شعر خوب گفتن.

غزل دوم ،ابیات رندانه وعاشقانه را باهم دارد؛سخن از زیبایی معشوق است؛تکرار کلمه کجا در بیت اول یعنی این دومفهوم از یکدیگر دورند وباهم ربط ندارند؛
بیت دوم:صومعه منظور عبادت گاه صوفیان است؛شراب ناب حکایت از راستی وبی ریایی است.
بیت سوم:این رند حافظ ،صلاح و تقوای صومعه نشینان خرقه پوش را ریاکارانه می بیند.گوش دادن به ساز مطرب بهتر از نشستن پای وعظ کسی است که خود به آنچه می گوید عقیده ندارد.
بیت چهارم:دوست یعنی کسی که حافظ اورا دوست می دارد.دشمنان یعنی همان مدعیان صلاح وتقوی.چراغ مرده یعنی چراغ خاموش ودرک محدود همان مدعیان.شمع آفتاب درک کسانی که عشق ورندی را می فهمند.
بیت پنجم:طنز آمیز وخطاب به مدعیان صلاح وتقوی؛شما هرگز نمی توانید راه درستی پیش پای ما بگذارید.
بیت ششم:مخاطب این بیت مدعی است:به زیبایی ها نگاه نکن؛عاشق می شوی وصلاح و پرهیزت بر باد می رود.
بیت هفتم:حافظ از روزگاری یاد می کند که معشوق را می دیده.
بیت هشتم:بی تابی عاشق به اوج می رسد.

Tasvire man in nabudaaa kenarsh y neveshte ham budddd