ما زنده ايم چون بيداريم
ما زنده ايم چون مي خوابيم
و رستگار و سعادتمنديم
زيرا هنوز
بر گستره ويرانه هاي وجودمان
پانشيني براي گنجشك عشق باقي گذاشته ايم
خوشبختيم زيرا هنوز
صبح هامان آذين ملكوتي بانگ خروس هاست
سرو ها
مبلّغين بي منت سر سبزي اند
و شقايق ها
پيام آوران آيه هاي سرخ عطر و آتش؛
برگچه هاي پياز ترانه هاي طراوتند
و فكر کن...
واقعا فكر كن كه چه هولناك مي شد،
اگر از ميان آواها
بانگ خروس و پارس سگ را بر مي داشتند
و همين طور ريگ ها
و ماه
و منظومه ها را
ما نيز بايد دوست بداريم ...
آري بايد....
زيرا دوست داشتن بال روح ماست..

زنده یاد حسین پناهی عزیز.

قبل اینکه تابلوی سر در پروفایلت رو بخونم

تو خوب باش ...خطاب کمترین چیزی دادنی از منه به تو که...

و من جواب دادم به غزلیات و مواعظ و مراثی و دیگر بخش ها، "تشکرات" هم اضافه می‏شد یحتمل.

سپاس از گریبان های چاک و طره های ریخته و... بعد که فکرش را کردم دیدم یک مجموعه لغت امروزی هم توی شعرهاش می‏ آمد به یقین مثل: بوتاکس و پروتز و...

و چقدر خوب است که سعدی هم عصر ما نیست.

توی این پوچی و بی چیزیِ الآن، داشتن آدم های نابی که در گذشته هامان بوده اند و متعلقند به همیشه سرمایه‏ ی عظیمی ست.

دل‏خوشی‏ شیرینی‏ ست.

ممنونم عزیز دلم هر چه از دوست رسد نیکوست دیر و زودش زیاد مهم نیست همینقد ک محبت کردی و ب یادم بودی یک دنیا ارزش داره