دلم شكسته تر از شيشه هاي شهر شماست
شكسته باد كسي كاين چنينمان مي خواست

شما چه قدر صبورو چه قدر خشم آگين
حضورتان چو تلاقي صخره با درياست

به استواري معيار تازه بخشيديد
شما نه مثل دماوند او به مثل شماست

بيا كه از همه ي دشت ها سوال كنيم
كدام قله چنين سرافراز و پا برجاست؟

به يك كرامت آبي نگاه دوخته ايد
كدام پنجره اين گونه باز سوي خداست؟

ميان معركه لبخند مي زنيد به عشق
حماسه چون به غزل ختم مي شود زيباست

شما كه ايد؟ صفي از گرسنگي و غرور
كه استقامت و خشم از نگاهتان پيداست

اگر چه با غچه ها را كسي لگد كرده
ولي بهار فقط در تصرف گل هاست

تخلص غزلم چيست غير نام شما؟
زيمن نام شما خود زبان من گویاست.

حکایتیه تمنای ارامش

بازم عذر میخوام

شما هم جوونیتون رو از کودکیتون به یاد میارید..

نه اختیار دارید ...من به شما و همه کاربرای دیگه ی دنبالر به یک میزان احترام میگذارم ...شما میتونین تمام پستای من از روزاولی که اینجا بودم تا حالا رو ببینید من هیچ کاربر اقایی رو بدون پیشوند اقا خطاب نکردم ..باور کنید دوست من..

مثل چند ساعت قبل ترسیدم بازم برداشت نا به جا بشه ..
این وسط خودمم ناراحت بشم.

این غرور سختو از خانواده پدریمون به ارث بردیم..

قطعا رفتار من ایراد داشته....

علی یارت

برنامه دیروز ماه عسل ...
عزیز پیرمردی که عشق بی سرانجامش به نگار اونو رونه کوه میکنه...پنجاه ساله که تو کوه و جنگل زنده گی میکنه..
بازم بگیم فرهاد و مجنون تای همتا ندارن...

خوبه فقط دو تا تشدید هم داره ها..