آسمان نگاه خسته من خانه ی ابرهای بارانزاست
نیستی و نبودنت تنها غصه آفتابگردان هاست
لحظه های که همه غریبه شدند تو به چشمان من آشنا بودی
چند روزی ست که رفته ای اما به چشمان من سالهاست
روی بال خیال می رفتیم
تو گفتی همیشه می مانی!
کاش می شد که سهم من بودی
سایه ات بر سر دلم می ماند
در زمانی که عاری از عشق است
در فضای سیاه بعد از تو
می توان با تمام جرات گفت مرگ پایان این کبوتر است ... !

نم نم باران بود وسرد سرد
پائيزبود و برگ ريز
فصل مهرباني شد وقت سلام
از راه رسيد و لبخند بر لب
چشمانش پراز صداقت و صفا
زير پوست سرد پائيز
مهرباني موج بود از لبش لبريز
ساده گي هاي هم كلامي او
درب خانه دل را آرام گشود
جاي گرفت در د ل ياداو
خاطراتش درمان وقت سكوت