ما؛آدمهای عجیبی هستیم!
مردمانی سرشار از عاطفه و مهربانی.
حتی بر گناه کاران هم رحم می آوریم...ولی انسانهای عجیب تری نیز هستیم !
چون همیشه گذشته ها را از یاد می بریم و برای همین ؛هی به بن بست بر میخوریم و یادها دوباره برایمان تکرار و تکرار و تکرار می شوند !
مثلا همیشه به قول خودمان "عاشق" می شویم !
عشق بازی میکنیم با تصور عاشقانه مان !وبرای همین ؛همیشه عذاب میکشیم...
تار" آه "می زنیم
وبه شادی های گذرایمان ؛ دلخوش می شویم
و روزها که از پی هم می گذرند...می پوسیم.
آن قدر در این سراب خود خواسته مان غرق میشویم که هیچ می شویم...شسته میشویم و چیزی از ما نمی ماند...هیچ چیز !
من خودم این گونه بودن را قبول ندارم.
زیبایی هایش برایم سحرآمیز نیستند
به قصه هایی می مانند که ذات زندگی هستند!
انسان ... دوست دارد قصه بشنود!
دوست دارد همیشه غرق رویا و حس های ناب شود.
واینجاست که قصه ها ؛زائیده میشوند.
اینجا همان جایی است که گاه پیش میرویم..گاه پس می رویم..حتی گاه پس ؛می زنیم و آن قدر در این پس وپیش رفتن و ماندن و زدن ...می مانیم تا "تارها" سپید شوند!
به زمانی می رسیم که دیگر می افتیم...
شکسته می شویم...
ترک بر می داریم...
خرد می شویم...خم می شویم...
خیلی ..........بد می شویم.
و آئینه را می شکنیم !!!
آئینه را ....می زنیم سنگ
سنگ ها بر بند ...
ای هوار از داد
ای داد از هوار
وکنار دیوار خاطرات ...
بر ان کوچهء یاد...
به هوایی که عبور کرده از برمان
می نشینیم بر خاک
می نشینیم بر باد
تا فراموش کنیم ...
قصه خاک بازی یاد هایمان را !
که چقدر دیوانه هم بودیم
که چقدر احمق های هم بودیم!
که چقدر در بر این ؛ سایهء مات
هیچ ماندیم ؛هیچ بودیم و
هیچ هیچ !

هیچ حس کردید اینجا چه جور جایی است؟
همین جا که بهش می گوئیم "وبلاگ".
حس میکنم اینجا دنیای خاصیه !
با یه دنیا آدم..یه دنیا حس ..
کلی دنیا توی اینجاست
با نفس های بی شمار!
یکی عاشق می شود !
یکی متنفر می شود!
یکی شاد..
یکی به قول همه تان ....غمگین !
یکی "دلقک"
یکی "قاه قاه " می خندد
یکی دنبال شکسته های خاطراتش است
یکی کودکی هایش را می جوید
یکی اشک هایش را
یکی بوهای قشنگ می خواهد
یکی خار است
یکی گل !
یکی پست
یکی پاک
یکی ...هم چنان چشم انتظار است !
و ما همه ...دنبال "یک" چیزی هستیم ...
یک چیز خوب....که بتواند "پرمان" کند...
با حرف
با ناز
با قهر
با اخمی در چین پیشانی
چشمکی ؛ در گوشه چشم
دستی ..مشت شده
مشتی ..وا شده
قلب هایی غرق در تلپ تلپ هایی بی قرار
وای ..که چقدر اینجا حرف است برای گفتن و شنیدن
برای زدن و در رفتن !
برای همه چیز...
همه چیز های یک زندگی زشت وزیبا

*************************************************

بیائید باور کنیم که چه زود دیر می شود برای همه مان؛همه چیز !
من هنوز هم برای خیلی های زیبای این دوران کوتاه....دلم می گیرد
چین به پیشانیم می افتد وقتی یادم می آید که شاید میشد بهتر از این بود..بیشتر از این...خوب تر از الان و راضی تر از دیروز !
نمی دانم چرا مرا با " بزرگ" ؛متر کرد !؟
اما من "بزرگ" را دوست دارم
واین جالبه که باز کسی ؛به هویی به ذهنت اومده که منم دوستش دارم
قصه جالبیه که من همیشه و حتی در اوج گرفتگی ها !در اوج داشتنت بودم ...اینکه هستی و مستی !
اینکه زیباست همه چیزت و خاطرات و یادهایت
اینکه من ..عجیب ترین ها را دارم
یک دوست که هیچوقت ندیدمش ...
و یک " گره" ..........که کرور کرور مرد جنگی ...قادر به باز کردنش نیست..

وقتی که بچه بودم
پرواز یک بادبادک
می بردت از بام های سحرخیزی پلک
تا
نارنج زاران خورشید
وقتی که بچه بودم
خوبی زنی بود که بوی سیگار می داد
و اشک های درشتش
از پشت عینک با قرآن می آمیخت .....
آه آن روزهای رنگین ؛ آ ن روزهای کوتاه ....