تو
یک عذرخواهی به بالش من بدهکاری !
بس که هرشب
چنگ می‌زنم نبودنت را ...




بهناز باغساز

گروس عبدالملکیان

کیست این کز لب دیوار من آویخته زلف
تاک‌وش، شیشه به دست، از همه سو ریخته زلف

کیست این راز پریشانی من، در موهاش
تکیه‌گاه سر شوریده من، بازوهاش

کیست این عطر غزل می‌وزد از پیرهنش
ای صبا مرحمتی کن بشناسان به منش

این که می‌خندد و می‌خواند و می‌رقصد و مست
می‌رود بوی خوش پیرهنش دست به دست

نازپرداز همه ناز فروشان زمین
ساقی اما، ز همه تشنه‌لبان تشنه‌ترین

نشأت افزای دل و جان خماران مستیش
دستگیر همه خسته‌دلان بی‌ دستیش

کیست این سروقدِ تشنه‌لبِ مشک به دوش؟
این‌که بی ‌اوست چراغ شب مستان خاموش

این‌که آتش لب و دریا دل و مشکین کُلَه است
کیست این شب همه شب ماه شب چارده است ؟

گره وا کردن از آن زلف سیه، لازم نیست
شک ندارم که به جز ماه بنی‌هاشم نیست

دارم از زلف سیاهش گله چندان که مپرس
که چنان زو شده‌ام بی سرو سامان که مپرس

سعید بیابانکی

ویسواوا شیمبورسکا
برگردان: شهرام شیدایی

تنها مرز میان ما
همین پیراهنی‌ست
که بر تن کرده‌ام.
مرا فتح کن ...
این جغرافیا را تغییر بده !
مهران پیرستانی

موشی دمش را
از آفتاب به سایه جمع می‌کند
زندگی عجیب جریان دارد
می‌توانی بلند شوی
و موهایت را در آینه بریزی
می‌توانی این سطرها را
مثل یک گردن‌بند
به گردن بیاندازی و تمام پیاده‌روی بعدازظهر را
قدم زنان بروی.
در را
پشت سرت ببند !
پنجره را باز گذاشته‌ام
چه‌قدر به هوا محتاجم
هوا در سرنگی کوچک
گروس عبدالملکیان

نوش جون