منم آن شاعر دلخون که فقط خرج تو کرد

غزل و عاطفه و روح هنرمندش را

از رقیبان کمین کرده عقب می ماند

هر که تبلیغ کند خوبی ِ دلبندش را

مثل آن خواب بعید است ببیند دیگر

هر که تعریف کند خواب خوشایندش را

مادرم بعد تو هی حال مرا می پرسد

مادرم تاب ندارد غم فرزندش را

عشق با اینکه مرا تجزیه کرده است به تو

به تو اصرار نکرده است فرآیندش را

قلب ِ من موقع اهدا به تو ایراد نداشت

مشکل از توست اگر پس زده پیوندش را

حفظ کن این غزلم را که به زودی شاید

بفرستند رفیقان به تو این بندش را :

«منم آن شیخ سیه روز که در آخر عمر

لای موهای تو گم کرد خداوندش را »

کاظم بهمنی

@No.13

گاهی دلـــــم از هر چه آدم است میگیرد !



گاهی دلـــم دو کلمه حرف مهربانانه میخواهد !



نــــــــه به شکل دوستت دارم ، نـــــــــــــــــــــــــــه



ویــــــــــــا بـــه شکــــــل بــــــــــی تــــــــــــــــو میمیرم !



شاید ســــــــــــاده



مثل دلتنگ نبــــــاش ...


فردا روز دیگـــری ایست .

قایقت جا دارد ؟؟؟

تـــــو کجـــــــــــایی سهـــــــــــــراب ؟



چشم ها را بستند و چــــــــــه بـــــــا دل کردند ............



وای سهراب کجایی آخـــــــــــــــــر ؟؟؟.......



زخم ها بر دل عاشق کردند خــــــــون به چشمان شقایق کردند ......



آب را گـــــــل کردند تـــــــو کجایی سهراب ؟؟؟؟



که همین نزدیکی عشق را دار زدند ، همه جا سایه ی دیوار زدند ... ...



ای سهراب کجایی که ببینی حالا دل خوش مثقالــــــــــــــــی است! !!!!........



دل خوش سیـــــــــــــــــــــری چند ؟؟؟؟



صبـــــــــــــــــر کن سهـــــــــــــــراب...!



قایقت جـــــــــــــــا دارد ؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!

هــمـه ی ِ قـراردادهــا را کـه روی

کـاغـذهـای بـی جـان نـمی نویسنــــــــــــــــــــــــد !!!!

بــعـضی از عـهـدهــا را

روی قــلـب هـا هــم مـی نــویــسـنــــــــــــــــــد ...

حـواست به ایـن عـهـدهـای غـیـر کـاغـذی بـاشـد ...

شـکـسـتَنـشــــــــــــــــان

یـــــــــــک آدم را مـی شـکنـــــــــــــد !!

تنهـــــا و خستــــــه


شب سردي است ، و من افسرده
راه دوري است ، و پايي خسته
تيرگي هست و چراغي مرده

مي كنم ، تنها، از جاده عبور
دور ماندند ز من آدم ها.
سايه اي از سر ديوار گذشت ،
غمي افزود مرا بر غم ها.

فكر تاريكي و اين ويراني
بي خبر آمد تا با دل من
قصه ها ساز كند پنهاني.

نيست رنگي كه بگويد با من
اندكي صبر ، سحر نزديك است
هردم اين بانگ برآرم از دل :
واي ، اين شب چقدر تاريك است!

خنده اي كو كه به دل انگيزم؟
قطره اي كو كه به دريا ريزم؟
صخره اي كو كه بدان آويزم؟


مثل اين است كه شب نمناك است
ديگران را هم غم هست به دل
غم من ، ليك، غمي غمناك است