به سر موی دوست دل بستم
رفت عمر و هنوز پابستم

کم ما گیر و عذر ما بپذیر
بیش از این برنیامد از دستم

بیش از این خواستم، ولی چه کنم؟
چه کنم؟ چون نمی توانستم

مگر این چند روزه دریابم
چله تا در نرفته از شستم

تو به فکر منی همیشه و من
تا به «تو» فکر می کنم، هستم

دیگران گر ز بی خودی مستند
من از این خود، از این خودی مستم

رو به سوی تو مستقیم، «دلم»
این طرف، آن طرف ندانستم

جز همین زخم خوردن از چپ و راست
زین طرفها چه طرف بربستم؟

جرمم این بود : من «خودم» بودم!
جرمم این است : من خودم هستم!

قیصر امین پور

ای از بهشت باز دری پیش چشم تو
افسانه ای است حور و پری پیش چشم تو

صورتگران چین همه انگار خوانده اند
زیباشناسی نظری پیش چشم تو

باید به جای نرگس و مستی بیاوریم
تصویر های تازه تری پیش چشم تو

زین آتش نهفته که در سینه ی من است
خورشید شعله ... نه، شرری پیش چشم تو

هر شب ز چشم تو نظری چشم داشتیم
دارد دعای ما اثری پیش چشم تو ؟

چیزی نداشتم که کنم پیشکش، به جز
دیوان شعر مختصری پیش چشم تو

قیصر امین پور

اینـ روز‌ها که جرات دیوانگی کم است

بگذار باز هم به تو برگردم !

بگذار دست کم

گاهی تو را به خواب ببینم !

بگذار در خیال تو باشم !

بگذار...

بگذریم!

این روز‌ها

خیلی برای گریه دلم تنگ است



آینه‌های ناگهان /قیصر امین پور/نشر مروارید/از نغمه غمگین

چه اشکال دارد پس از هر نماز
دو رکعت گلی را عبادت کنیم؟

به هنگام نیّت برای نماز
به آلاله‌ها قصد قربت کنیم

چه اشکال دارد که در هر قنوت
دمی بشنو از نی حکایت کنیم؟

چه اشکال دارد در آیینه‌ها
جمال خدا را زیارت کنیم؟

مگر موج دریا ز دریا جداست؟
چرا بر «یکی» حکم «کثرت» کنیم؟

پراکندگی حاصل کثرت است
بیایید تمرین وحدت کنیم

«وجود» تو چون عین «ماهیت» است
چرا باز بحث «اصالت» کنیم؟

اگر عشق خود علت اصلی است
چرا بحث «معلول» و «علت» کنیم؟

بیا جیب احساس و اندیشه را
پر از نُقل مهر و محبت کنیم

پر از «گلشن راز» ، از «عقل سرخ»
پر از «کیمیای سعادت» کنیم

بیایید تا عینِ «عین القضات»
میان دل و دین قضاوت کنیم

اگر سنت اوست نوآوری
نگاهی هم از نو به سنت کنیم

مگو کهنه شد رسم عهد الست
بیایید تجدید بیعت کنیم

برادر چه شد رسم اخوانیه؟
بیا یاد عهد اخوت کنیم

بگو قافیه سست یا نادرست
همین بس که ما ساده صحبت کنیم

خدایا ! دلی آفتابی بده
که از باغ گلها حمایت کنیم

رعایت کن آن عاشقی را که گفت:
«بیا عاشقی را رعایت کنیم*»

قیصر امین پور

*مصرع آخر از سید حسن حسینی است.

خوشا از دل نم اشکی فشاندن
به آبی آتش دل را نشاندن

خوشا زان عشقبازان یاد کردن
زبان را زخمه فریاد کردن

خوشا از نی، خوشا از سر سرودن
خوشا نی‌نامه‌ای دیگر سرودن

نوای نی‌، نوایی آتشین است
بگو از سر بگیرد، دل‌نشین است

نوای نی نوای بی‌نوایی‌ست
هوای ناله‌هایش نینوایی‌ست

نوای نی دوای هر دل تنگ
شفای خواب گل، بیماری سنگ

قلم تصویر جانکاهی‌ست از نی
علم تمثیل کوتاهی‌ست از نی

خدا چون دست بر لوح و قلم زد
سرِ او را به خط نی رقم زد

دل نی ناله‌ها دارد از آن روز
از آن روز است نی را ناله پرسوز

چه رفت آن روز در اندیشه نی
که این‌سان شد پریشان بیشه نی؟

سری سرمست شور و بی‌قراری
چو مجنون در هوای نی‌سواری

پر از عشق نیستان سینه او
غم غربت غم دیرینه او

غم نی بند بند پیکر اوست
هوای آن نیستان در سر اوست

دلش را با غریبی، آشنایی‌ست
به هم اعضای او، وصل از جدایی‌ست

سرش بر نی، تنش در قعر گودال
ادب را گه الف گردیده، گه دال

ره نی پیچ و خم بسیار دارد
نوایش زیر و بم بسیار دارد

سری بر نیزه‌ای، منزل به منزل
به همراهش هزاران کاروان دل

چگونه پا ز گل بردارد اشتر
که با خود باری از سر دارد اشتر؟

گران باری به محمل بود بر نی
نه از سر، باری از دل بود بر نی

چو از جان پیش پای عشق سر داد
سرش بر نی نوای عشق سر داد

به روی نیزه و شیرین زبانی
عجب نبود ز نی شکرفشانی

اگر نی پرده‌ای دیگر بخواند
نیستان را به آتش می‌کشاند

سزد گر چشم‌ها در خون نشینند
چو دریا را به روی نیزه بینند

شگفتا بی‌سر و سامانی عشق
به روی نیزه سرگردانی عشق

ز دست عشق عالم در هیاهوست
تمام فتنه‌ها زیر سر اوست

قیصر امین پور

بوی بهشت می شنوم از صدای تو
نازکتر از گل است گلِ گونه های تو

ای در طنین نبض تو آهنگ قلب من
ای بوی هر چه گل نفس آشنای تو

ای صورت تو آیه و آیینه ی خدا
حقا که هیچ نقص ندارد خدای تو

صد کهکشان ستاره و هفت آسمان حریر
آورده ام که فرش کنم زیر پای تو

رنگین کمانی از نخ باران تنیده ام
تا تاب هفت رنگ ببندم برای تو

چیزی عزیزتر ز تمام دلم نبود
ای پاره ی دلم؛ که بریزم به پای تو

امروز تکیه گاه تو آغوش گرم من
فردا عصای خستگی ام شانه های تو

در خاک هم دلم به هوای تو می تپد
چیزی کم از بهشت ندارد هوای تو

همبازیان خواب تو خیل فرشتگان
آواز آسمانیشان لای لای تو

بگذار با تو عالم خود را عوض کنم :
یک لحظه تو به جای من و من به جای تو

این حال و عالمی که تو داری ؛ برای من
دار و ندار و جان و دل من برای تو

حرفهای ما هنوز ناتمام
تا نگاه می کنی:‏
وقت رفتن است
باز هم همان حکایت همیشگی!‏
پیش از آن که با خبر شوی
لحظه عزیمت تو ناگزیر می شود
آی ...‏
ای دریغ و حسرت همیشگی!‏
ناگهان
چقدر زود
دیر می شود.‏

تو قله ی خیالی و تسخیر تو محال
بخت منی که خوابی و تعبیر تو محال
ای همچو شعر حافظ و تفسیر مثنوی
شرح تو غیر ممکن و تفسیر تو محال
عنقای بی نشانی و سیمرغ کوه قاف
تفسیر رمز و راز اساطیر تو محال
بیچاره ی دچار تو را چاره جز تو چیست ؟
چون مرگ ، ناگزیری و تدبیر تو محال
ای عشق ، ای سرشت من ، ای سرنوشت من !
تقدیر من غم تو و تغییر تو محال

يک گره ... دو گره

برايش کلاه می بافم

يک حرف ... دو حرف

برايم قصه مي بافد !

چه اشتراک جالبی

من سرش را گرم می کنم

#او-دل-مرا !

در میان آفتاب و «دل»
مرز مشترک کجاست؟

چشم های من
میزبان نقشه ها ست :

نقشه ها و مرزهای رو به رو
مرزهای درد، آرزو
مرزهای مبهم خیال
مرزهای ممکن و محال

نقشه های فاصله
مرزهای خاکی و غریب
بین آفتاب و دل کشیده اند
مرزهای شرقی دلم کجاست؟

چشم های من
میزبان نقشه هاست
کوه ها
روی نقشه سر به اوج می زنند

رودها
روی نقشه موج می زنند

مرزهای بین آفتاب و دل
ناگهان خراب می شوند

اردیبهشت 67
قیصر امین پور

قربونت برمممممممم دُختر عمو جوووووووووونم سیبم عاشق دُختر عموشهههههههههههه یه دُختر عمو که بیشتر ندارم