خارها
خوار نیستند

شاخه های خشک
چوبه های دار نیستند

میوه های کال کرم خورده نیز
روی دوش شاخه بار نیستند

پیش از آنکه برگهای زرد را
زیر پای خویش
سرزنش کنی
خش خشی به گوش می رسد:

برگهای بی گناه
با زبان ساده اعتراف می کنند
خشکی درخت
از کدام ریشه آب می خورد!

با توام
ای لنگر تسکین!
ای تکان های دل!
ای آرامش ساحل!
با تو ام
ای نور!
ای منشور!
ای تمام طیف های آفتابی!
ای کبود ارغوانی!
ای بنفشابی!
با تو ام ای شور ای دلشوره ی شیرین!
با تو ام
ای غم!
غم مبهم!
ای نمی دانم!
هر چه هستی باش!
اما کاش...
نه، جز اینم آرزویی نیست :
هر چه هستی باش!
اما باش!

دینگ!دینگ!

خونه ی پسر شجاع :d

خسته‌ام از آرزوها، آرزوهای شعاری
شوق پرواز مجازی، بالهای استعاری


لحظه‌های کاغذی را روز و شب تکرار کردن
خاطرات بایگانی، زندگیهای اداری



آفتاب زرد و غمگین، پله‌های رو به پایین
سقفهای سرد و سنگین، آسمانهای اجاری


با نگاهی سرشکسته، چشمهایی پینه‌بسته
خسته از درهای بسته، خسته از چشم‌انتظاری


صندلیهای خمیده، میزهای صف‌کشیده
خنده‌های لب پریده، گریه‌های اختیاری


عصر جدولهای خالی، پارکهای این حوالی
پرسه‌های بی‌خیالی، صندلیهای خماری


سرنوشت روزها را روی هم سنجاق کردم
شنبه‌های بی‌پناهی، جمعه‌های بی‌قراری


عاقبت پرونده‌ام را با غبار آرزوها
خاک خواهد بست روزی، باد خواهد برد باری


روی میز خالی من، صفحه‌ی باز حوادث:
در ستون تسلیت‌ها نامی از ما یادگاری

من از عهد آدم تو را دوست دارم
از آغاز عالم تو را دوست دارم

چه شب ها من و آسمان تا دم صبح
سرودیم نم نم : تو را دوست دارم

نه خطی، نه خالی! نه خواب و خیالی!
من ای حس مبهم تو را دوست دارم

سلامی صمیمی تر از غم ندیدم
به اندازه ی غم تو را دوست دارم

بیا تا صدا از دل سنگ خیزد
بگوییم با هم: تو را دوست دارم

جهان یک دهان شد هم آواز با ما:
تو را دوست دارم، تو را دوست دارم

در انتهاي كوچه شب، زير پنجره

قومي نشسته خيره به تصوير پنجره

اين سوي شيشه، شيون باران و خشم باد

در پشت شيشه بغض گلوگير پنجره

اصرار، پشت پنجره گفتگو بس است

دستي برآوريم به تغيير پنجره

تا آنكه طرح پنجره اي نو درافكنيم

ديوار ماند و حسرت تصوير پنجره

ما خواب ديده ايم كه ديوار شيشه اي است

اينك رسيده ايم به تعبير پنجره

تا آفتاب را به غنيمت بياوريم

يك ذره راه مانده به تسخير پنجره

جز با كليد ناخن ما وا نمي شود

قفل بزرگ بسته به زنجير پنجره

می خواستم که ولوله بر پا کنم ولی ...
با شور شعر محشر کبرا کنم ولی ...

با نی به هفت بند غزل ناله سر دهم
با مثنوی رهی به نوا وا کنم ولی ...

تا باز روح قدسی حافظ مدد کند
دم می زدم که کار مسيحا کنم ولی ...

فرياد را بکوبم پا بر سر سکوت
يا دست کم به زمزمه نجوا کنم ولی ...

دل بر کنم از این دل مرداب وار تنگ
با رود، رو به جانب دریا کنم ولی...

اين بی کرانه آبی آيينه ی تو را
با چشم تشنه سير تماشا کنم ولی ...

« بايد » به جای « شايد » و « آيا » بياورم
فکری به حال « گرچه » و « اما » کنم ولی ...