طلوع مي كند آن آفتاب پنهاني
ز سمت مشرق جغرافياي عرفاني

دوباره پلک دلم مي پرد، نشانه‌ي چيست ؟
شنيده ام كه مي‌آيد كسي به مهماني

كسي كه سبزتر است از هزار بار بهار
كسي شگفت، کسی آنچنان كه مي داني

كسي كه نقطه ي آغاز هر چه پرواز است
تويي كه در سفر عشق، خط پاياني

تويي بهانه‌ي آن ابرها كه مي گريند
بيا كه صاف شود اين هواي باراني

تو از حوالي اقليم هر كجا آباد
بيا كه مي‌رود اين شهر رو به ويراني

كنار نام تو لنگر گرفت كشتي «عشق»
بيا كه نام تو آرامشي است توفاني

مردم همه
تورا به خدا
سوگند می‌دهند

اما برای من

تو آن همیشه‌ای
که خدا را به‌تو
سوگند می‌دهم!

اول آبی بود این دل، آخر اما زرد شد
آفتابی بود، ابری شد، سیاه و سرد شد

آفتابی بود، ابری شد، ولی باران نداشت
رعد و برقی زد ولی رگبار برگ زرد شد

صاف بود و ساده و شفاف، عین آینه
آه، این آیینه کی غرق غبار و گرد شد؟

هر چه با مقصود خود نزدیکتر می شد، نشد
هر چه از هر چیز و هر ناچیز دوری کرد، شد

هر چه روزی آرمان پنداشت، حرمان شد همه
هر چه می پنداشت درمان است، عین درد شد

درد اگر مرد است با دل راست رویارو شود
پس چرا از پشت سر خنجر زد و نامرد شد؟

سر به زیر و ساکت و بی دست و پا می رفت دل
یک نظر روی تو را دید و حواسش پرت شد

بر زمین افتاد چون اشکی ز چشم آسمان
ناگهان این اتفاق افتاد: «زوجی فرد شد»

بعد هم تبعید و زندان ِ ابد شد در کویر
عین مجنون از پی لیلی بیابانگرد شد

کودک دل شیطنت کرده است یک دم در ازل
تا ابد از دامن پر مهر مادر طرد شد