وقتی تو نیستی
نه هست های ما چونان که بایدند
نه باید ها

مثل همیشه آخر حرفم و حرف آخرم را با بغض می خوانم
عمریست لبخند های لاغر خود را در دل ذخیره می کنم
باشد برای روز مبادا

اما در صفحه های تقویم
روزی به نام روز مبادا نیست

آن روز هرچه باشد
روزی شبیه دیروز
روزی شبیه فردا
روزی درست مثل همین روزهای ماست

اما کسی چه می داند
شاید امروز نیز روز مبادا باشد

وقتی تو نیستی
نه هست های ما چونان که بایدند
نه باید ها
هر روز بی تو روز مباداست

آیینه ها در چشم ما چه جاذبه ای دارند
آیینه ها که دعوت دیدارند
دیدارهای کوتاه
از پشت هفت دیوار
دیوارهای صاف
دیوارهای شیشه ای شفاف
دیوارهای تو
دیوارهای من
دیوارهای فاصله بسیارند

آه..
دیوارهای تو همه آیینه اند
آیینه های من همه دیوارند

قیصر امین پور

راستی آیا کودکان کربلا
تکلیفشان تنها
دائما تکرار مشق آب! آب!
مشق بابا آب بود؟!

این ترانه بوی نان نمی‌دهد
بوی حرف دیگران نمی‌دهد

سفره ی دلم دوباره باز شد
سفره‌ای که بوی نان نمی‌دهد


نامه‌ای که ساده و صمیمی است
بوی شعر و داستان نمی‌دهد:

با سلام و آرزوی طول عمر
که زمانه این زمان «نمی‌دهد»

کاش این زمانه زیر و رو شود
روی «خوش» به ما نشان نمی‌دهد

یک وجب زمین برای باغچه
یک دریچه، آسمان نمی‌دهد

وسعتی به قدر جای ما «دو تن»
گر زمین دهد، زمان نمی‌دهد!

فرصتی برای دوست داشتن
نوبتی به «عاشقان» نمی‌دهد

هیچ کس برایت از صمیم دل
دست «دوستی» تکان نمی‌دهد

هیچ کس به غیر ناسزا تو را
هدیه‌ای به رایگان نمی‌دهد

کس ز فرط های‌و‌هوی گرگ و میش
دل به هی‌هی شبان نمی‌دهد

جز دلت که قطره‌ای ست بیکران
کس نشان ز «بیکران» نمی‌دهد

عشق نام بی‌نشانه است و کس
نام دیگری بدان نمی‌دهد

جز تو هیچ میزبان مهربان
نان و گل به میهمان نمی‌دهد

ناامیدم از زمین و از زمان
پاسخم نه این، نه آن…نمی‌دهد

پاره‌های این دل شکسته را
«گریه» هم دوباره جان نمی‌دهد

خواستم که با تو «درد دل» کنم
گریه‌ام ولی امان نمی‌دهد…

قیصر امین پور

گیرم به فال نیک بگیرم بهار را
چشم و دلی برای تماشا و فال کو؟

تقویم چارفصل دلم را ورق زدم
آن برگهای سبِزِ سرآغاز سال کو؟

رفتیم و پرسشِ دل ما بی جواب ماند
حال سؤال و حوصله قیل و قال کو؟

قیصر امین پور