کی می‌شود روشن به رویت چشم من، کی؟
وقت گل نی بود هنگام رسیدن؟

دل در خیال رفتن و من فکر ماندن
او پخته‌ی راه است و من خام رسیدن

بر خامی‌ام نام تمامی می‌گذارم
بر رخوت درماندگی نام رسیدن

هرچه دویدم جاده از من پیش‌تر بود
پیچیده در راه است ابهام رسیدن

از آن کبوترهای بی‌پروا که رفتند
یک مشت پر جا مانده بر بام رسیدن

ای کال دور از دسترس! ای شعر تازه!
می‌چینمت اما به هنگام رسیدن

قیصر امین پور

هه...

چشم‌ها پرسش بي‌پاسخ حيراني‌ها
دست‌ها تشنه ی تقسيم فراواني‌ها

با گل زخم، سر راه تو آذين بستيم
داغ‌هاي دل ما، جاي چراغاني‌ها

حاليا! دست كريم تو براي دل ما
سرپناهي است در اين بي‌سر و ساماني‌ها

وقت آن شد كه به گل، حكم شكفتن بدهي!
اي سرانگشت تو آغاز گل‌افشاني‌ها!

فصل تقسيم گل و گندم و لبخند رسيد
فصل تقسيم غزل‌ها و غزل‌خواني‌ها

سايه ی امن كساي تو مرا بر سر، بس!
تا پناهم دهد از وحشت عرياني‌ها

چشم تو لايحه ی روشن آغاز بهار
طرح لبخند تو پايان پريشاني‌ها

«بوی باران»

#سلام-نیما..هنوز #نخوسیدیی.. #سجی نمیذاره دیگه ..تازه چند ساعت بدنیا اومده سرمون رفت اینقدر #گریه کرده