سیل شادی است و شادباش ها!
سیل گل بریز و گل بپاش ها!

باز در دلم شکوفه می کند
باغ کاغذین شادباش ها

هرچه کاشتم به باد رفت و ماند
کاش ها و کاش ها و کاش ها

دور کرد و کور کرد عشق را
دورباش ها و کورباش ها

زخم می زند به چشم آفتاب
تیغ برج آسمان خراش ها

سوخت دست و بال ما از این همه
کاسه های داغتر ز آش ها

دور باطل است سعی بی صفا
رقص بسمل است این تلاش ها

شب خوش

شاخه ها تن به تقاضای شکستن دادند

برگ ها یک به یک از شاخه به خاک افتادند

باز موسیقی تار شب و قانون سکوت

بادها باز هم، اواز عزا سر دادند

بس که خمیازه فریاد کشیدم، دیری است

خواب هایم همه کابوس، همه فریادند

لب به اواز گشودم به لبم مهر زدند

چشمم امد به سخن، سرمه به خوردش دادند

گرچه یاران همه از شادی ما غمگینند

باز شادیم که یاران ز غم ما شادند

ماه من غصه چرا؟
آسمان را بنگر
که هنوز
بعد صدها شب و روز
مثل آن روز نخست
گرم و آبی و پر از مهر به ما می خندد

یا زمینی را که
دلش از سردی شبهای خزان
نشکست و نگرفت
بلکه از عاطفه لبریز شد و
نفسی از سر امید کشید

و در آغاز بهار
دشتی از یاس سپید
زیر پاهامان ریخت
تا بگوید که هنوز
پر امنیت احساس خداست

ماه من غصه چرا؟
تو مرا داری و من هر شب و روز
آرزویم همه خوشبختی توست

ماه من
دل به غم دادن و از یاس سخنها گفتن
کار آنهایی نیست
که خدا را دارند

ماه من
غم و اندوه اگر هم روزی
مثل باران بارید
یا دل شیشه ایت
از لب پنجره ی عشق زمین خورد و شکست
با نگاهت به خدا
چتر شادی وا کن
و بگو با دل خود
که خدا هست
خدا هست هنوز

او همانی ست که در تارترین لحظه ی شب
راه نورانی امید نشانم می داد
او همانی ست که هر لحظه دلش می خواهد
همه زندگیم
غرق شادی باشد

ماه من...
غصه اگر هست بگو تا باشد
معنی خوشبختی
بودن اندوه است
اینهمه غصه و غم
اینهمه شادی و شور
چه بخواهی و چه نه
میوه ی یک باغند
همه را با هم و با عشق بچین
ولی از یاد مبر
پشت هر کوه بلند
سبزه زاری است پر از یاد خدا
و در آن باز کسی می خواند
که خدا هست
خدا هست
خدا هست هنوز...

قیصر امین پور

☼مینیاتور زیبای استاد محمد تجویدی

#غربت

...