عابرانی که گذشتید ز غم! مرحمتی
به منِ عاجز مسکین که به پا محتاجم

دل حیران من ... انبوه خدایان زمین
چند روزیست به یک قبله نما محتاجم

قصه ها یکسره تکراری و مانند همند
من به لالایی زیبایِ شما محتاجم

گفته بودید دعاتان کنم ای مردم شهر
آه ! شرمنده که من ـ خود ـ به دعا محتاجم
...

بازهم آخر هفته ست دلِ شاعر من
یک غزل گفت ولی من به سه تا محتاجم

بـیـفـشـان زلـف و صـوفـی را بـه پـابـازی و رقـص آور

که از هـر رقـعـهٔ دلـقـش هـزاران بـت بـیـفـشـانی

حافظ ../

چشم حسود كور، سخن با كسی مگو
از من نشان بپرس ولی بی نشان بيا

ايمان خلق و صبر مرا امتحان مكن
بی آنكه دلبری كنی از اين و آن بيا

قلب مرا هنوز به يغما نبرده‌ای
ای راهزن دوباره به اين كاروان بيا

فاضل نظری

تو رفته‌ای و راه‌ها را برف پوشانده است،‏
باید به کومه‌ی کلمات خودم برگردم.‏
ماهی، علف، آفتاب، پرنده، سنگ، ستاره، انتظار، رود.‏
و من، همه، هرچه، هر چه که هست،‏

همه‌ی مافقط حسرت بی پایان یک اتفاق ساده‌ایم،‏ که جهان را بی‌جهت جور عجیبی جدی گرفته‌ایم.‏


(بگذار اینجا‏
یک ستاره بگذارم،‏
حرفم ادامه دارد.)‏
*
فراموشی، فراموشی، فقط فراموشی سرآغاز ِ سعادت آدمی‌ست!‏