تو رنجیدی و دل ندادم بری خودم رو فراموش کردم تو یادم بری

چه فتنه خاست كه بر باد داده است ورق
كه دل ز گفتن حرف حساب مي‌لرزد

به آفتاب نگويی چه رفت با ما دوش
به كلك خسته‌ی من شعر ناب مي‌لرزد

... نصرت رحمانی ...

یا ارحم الرحمین

ایش

من اسیرم در کف مهر و وفای خویشتن
ورنه او سنگین دل نامهربانی بیش نیست

تکیه بر تاب و توان کم کن در این میدان عشق
آن ز پا افتاده ای وین ناتوانی بیش نیست

هر خس و خاری درین صحرا بهاری داشت لیک
سر به سر دوران عمر ما خزانی بیش نیست

... رهی معیری ...

کاش می‌شد قصه‌ی تردامنی‌ها می‌شنید
می‌کشید آنوقت از این ورطه رخت زندگی

باز فردا می‌رسید و روزهای نو شدن
هیچ کالی را نمی‌چید از درخت زندگی!