خيال خام پلنگ من به سوي ماه جهيدن بود
و ماه را زبلندايش به روي خاك كشيدن بود,
پلنگ من دل مغرورم پريد وپنجه به خالي زد
كه عشق ماه بلند من وراي دست رسيدن بود...

مانند پر کاه شناور شده ام باز
در جذبۀ نقاشی آن چهره ماهت

رویا و بخار و شبح و هاله به هم ریخت
از هُرم نفس های زمستانی آهت

تصویر تو با دلهره و اشک عجین است
تا بوی سفر می رسد از شال و کلاهت

هرگز نرسیدیم به هم گرچه موازی
چون پیرهن خط خطی راه به راهت

حیف است که یک لحظه کسی چشم ببندد
بر خندۀ پرشیطنت گاه به گاهت

ای کاش که تا ریشه و تا پوست بسوزم
ای کاش که در گسترۀ هُرم گناهت

بگذار در اندوه نبود تو بسوزم
بگذار بگویم که خدا پشت وپناهت

... حمدالله لطفی ...

آنكه آدم هست و عاشق نیست، كیست؟

پروفــت قَشنگهِ ;X

موفــق باشی -/35/-