من خود شکسته بودم از لشکر غم تو
این حمله بین که هجرت آورد بر شکسته

وز طعنه‌های مردم در حق خود چه گویم
هر کو رسید سنگی انداخت بر شکسته

بارم محبت توست ای جان و وقت باشد
کز بار خویش گردد شاخ شجر شکسته

گر من شکسته گشتم از عشق تو چه نقصان
هیچ از شکستگی شد بازار زر شکسته؟

امشب ز سنگ آهم در کارگاه گردون
شد شیشه‌های انجُم در یکدگر شکسته

دی گفت عزت تو ما را به کس چه حاجت
من کس نیم چه دارم دل زین قدر شکسته

از هیبت خطابت شد سیف را دل ای جان
همچون ردیف شعرش سر تا بسر شکسته

... سیف فرغانی ...

از هراس گم شدن در گیسویت با دل چه گویم؟
با دل - این گستاخِ پا در راه ظلمانی نهاده -

تا که بیدارش کند کی؟ بخت من اکنون که خوابست
سر به بالین شبی تاریک و طولانی نهاده

ذره ذره می روم تحلیل، سنگ ساحلم من
خویش را در معرض امواج توفانی نهاده

شاعرم من یا تو؟ ای چشمان تو امضای خود را
پای هر یک زین غزل های سلیمانی نهاده

... حسین منزوی ...

ای طبیب ار تو دوایی نکنی درد مرا
آن که این درد به من داد دوا می داند

همه شب دست در آغوش خیالت دارم
کوری آن که مرا از تو جدا می داند

روز و شب مهر تو می ورزم و این راز نهان
کس ندانست به غیر از تو خدا می داند

... محتشم کاشانی ...

جز سایه ای نماند ز من با طلوع عشق
آن نیز با غروب تو نا چیز می شود

با عطر گیسوان تو در باد مثل گل
صد پاره باز جامۀ پرهیز می شود

وآنگاه روح عاشق من مثل قاصدک
در جستجوی دوست سبک خیز می شود

با من بمان که بودن من با تو ممکن است
شاعر بدون عشق، مگر نیز می شود؟

... محمد مجید موسوی گرمارودی ...

ba dast pas mizani ba pa pish migiri..