من...من فقط خسته ام!
خسته و بی حوصله...بی حوصله وتنها...تنهاو...فقط تنها!
گاهی اوقات فکر میکنم کاش...کاش من...من نبودم!
آنقدر از خودم و آدمهای اطرافم دلگیرم...آنقدردلگیرم که...که حتی...
اوففففففففففففف!بی خیال....!______
توی این روزهای کاغذی و تلخ و تکراری...توی این تکرار بی بازگشت لحظه ها...یه وقتهایی میرسه...که مجبوری همون جا...درست سر جات بایستی...چشماتو ببندی...بدون اینکه به پشت سرت نگاه کنی...یا به گذشته ات فک کنی...یا...یااینکه به صدای آینده ات گوش کنی...سرتو بندازی پایین...بگردی و بگردی و بگردی...تاخودتو پیدا کنی...خودتو که نه!صدای گمشده اتو...اونوقت همه ی زورتوبزنیو دهنتو بازکنی...اکسیژن کمیاب اطرافتو با ولع ببلعی وباصدای بازیافته ات...زمزمه کنی:خسته ام!
بعدچشماتو باز کنی...هوش وهواستواز آینده و گذشته ات جمع کنی و بریزی تو زمان حال!
دستتوبکنی تو جیبت...همون رفیق قدیمی...همون لبخند زیبایی که مخصوص خودته...همون ماسک خنده ی مصنوعی...همون لبخند ژکوند توی قصه ها...درش بیاری...شجاع بشی!شاید برای چند ثانیه...قبل از فرو ریختن اون قطره های آب شور لعنتی که همه بهش میگن اشک...ولی اشک نیست و فقط و فقط مایه ی رسواییه...قبل از هجوم اون لعنتیا روی گونه هات...بذاریش روی صورتت!
از اعماق وجودت...از اعماق قلبت و.........
نفس بکشی!
همه ی توانتو بکار بگیری..همه ی اون چیزی که برات باقی مونده...پاهاتو حرکت بدی و شروع کنی به قدم زدن...ودرحالی که نگرانی های ذهنتو به عقب هول دادیو حالا داری به زمزمه های عاشقونه ی باد گوش میدی...زیرلب زمزمه کنی:بی خیال!