این دنیای کوچک و هفت میلیارد آدم!
یعنی تو باور می کنی؟
شمرده ای؟
کی شمرده است؟
جز سیاستمدارها
... دیده ای کسی آدم بشمرد؟
باور نکن
نارنجی!
باور نکن
سبز آبی کبود من!
باور کن
همه ی دنیا فقط تویی
و برخی دوستان
بقیه هم تکراری اند...

در دلم شاعری
همچو شمع شعله می کشد
پروانه ی نارنجی من!
هر قطره که می چکم
یک شعر به دامنت می افتد
بزن به موهات
و راه بیفت
می خواهم آمدنت را
قاب کنم...

زندگی من
در دست‌های توست؟
یا دست‌های تو
زندگی من؟
سبز آبی کبود!
دست‌هات را کجا پیدا کنم
که خودم گم‌ شده‌ام؟
چرا آسمان لبخند تو نیست؟
چرا در خورشید نمی‌تابی؟
چرا در ماه سوت نمی‌زنی؟
چرا تکرار نمی‌شوی؟
بانوی زیبای من!
می‌شود هروقت برمی‌گردم
به هر طرف
برابرم باشی؟
می‌شود دست‌هات را
به سر زندگی‌ام بکشی
که پسر خوبی شود؟

آن چشمـهای سیاه براق