من نیز همه را قبول شدم

mamnun

من دلم می خواد بپوشم! تا صبح تعجب کنن خب

چـــرا

ما هم دنبالیدیم مهندس

واسه منم بی زحمت یه لواشک بگیر

بچه نمی دونم چند وقتش بود اما شیشه شیرُ تو دستش گرفته بود

و تو واگن تاتی تاتی راه می رفت

مادر خجسته ـش هم بی خیال دستشُ تو مترو ول کرده بود؛

یهـُ قطار حرکت کرد و بچه از پشت ، با مغز خورد زمین!

مادرش گفت: خوردی زمین؟ حالا گریه کن تا برسیم ... مگه بهت نگفتم نرو؟


منُ میگی ...

دلم می خواست پاشم همچین گفتگوی تمدن ها رو به یاد مادره بیارم که ...

بـ ِه هـمیـن راحـتـی کـار ِ امـروز ُ انـداخـتـم بـ ِه فـردا

از کنار هم میگذریم... #آدم-ها