پنج شنبه اگر بیایی
آواز رود با تو می آید
قدم به قدم
از همین جا خنک شدم
من تا آخرین پُل
غمگین ترین ماه سال را بر دوش می گیرم
در دست روح سردم یک گل سرخ می روید
بر بستر زخمی احساسم
غزلواره هایم راز می شوند
دریچه را که می گشایم
سوز شامگاه بیگانه در این جنگل ِ جهنم نمی سوزاندم
دلخوشی ام که قطره ای ست
پای بوته ای خُشک می چکانم
عطر آگین می شود.



بابک صحرانورد

@فـآطمه خـآنوم

صاحب طاطیان

دروغ که می گویی

چشم هایت پر از پسربچه می شود

دروغ که می گویی

یک چیزی کنج مردمک‎ات

مهربانی ام را تحریک می‎کند

تا برای پسربچه های چشم هایت

شکلات و پنجره بیاورم

تا بی ترس ِ تنبیه

شیشه ها را بشکنی بین بازی

هیچ می‎دانستی؟

دروغ که می‎گویی

درد می گیرد سر ِ هر لبخندم

تا تخت شود

خیال تو و بازی هایت

که باورت کرده ام
.
.
.
مهدیه لطیفی

#فاضل-نظری

باز به هر سو که بنگرم , تو آوازی خواهی شنید!
می‌گوئی چشمهای تو را نیز خواهم بست
باز به هر چه بیندیشم،‌ تو آوازی خواهی شنید!
چه خاکسترم در تخیل باد و چه بی‌گورم بر عرش آب.
چه کنم، شاعرم!
من مجبور به اقرارِ این قرائتِ سبزم!


سید علی صالحی ِ عزیز : )

حامد حسینخانی