دلبــــران را دل اسیـر بـی‌دلان
جملـه معشوقـان شکــــار عاشـقـان

هر که عاشق دیدی اش معشوق‌دان
کو به نسبت هست هم این و هم آن

تشنگـان گر آب جوینـد از جهان
آب جـویــد هـم بـه عالـم تشنگـان

ای حیات عاشقـان در مــردگی
دل نیـابـی جـز که در دل بـردگــی

مولوی

سعدی ...

مـی شـود روزی کـه بـی هـم مـی شـویـم
یک به یک از جمع هم کم می شویم

مـی رسـد روزی کـه مـا در خـاطـرات
مـوجـب خنـدیـدن و غـم مـی شـویـم

گـاه گـاهـی یـادمـان کـن ای رفیـق
مـی رسـد روزی کـه بـی هـم مـی شـویـم

ای خدای بزرگ
که توی آشپزخانه هم هستی
وروی جلد قرص های مرا می خوانی
لطفا کمی آن طرف تر!

باید همه ی این ظرف ها را آب بکشم
وهمین طور که دارم با تو حرف می زنم
به فکر غذای ظهر هم باشم
نه کمک نمی خواهم!
خودم هوای همه چیز را دارم
پذیرایی جارو می خواهد
غذا سر نمی رود
به تلفن ها هم خودم جواب می دهم
وگردگیری این قاب...
یادت هست ؟
اینجا کوچک بودم
وتو هنوز خشمگین نبودی
ومن آرامبخش نمی خوردم
درست بعدِ طعمِ توت فرنگي بود وخواب
که تو اخم کردی
به سیزده سالگی
ملافه
و رویاهایم
ببخش بی پرده می گویم
اما تو به جیب هایم
کیف دستی کوچکم
وحتی صندوقچه ی قفل دار من
چشم داشتی!
ای خدای بزرگ که توی آشپزخانه ام نشسته ای
حالا یک زن کاملم
چیزی توی جیب هایم پنهان نمی کنم
کیفم روی میز باز مانده است
هر هشت ساعت یک آرامبخش می خورم
وبه دکترم قول داده ام زیاد فکر نکنم
لطفا پایت را بردار
می خواهم تی بکشم

ناهید عرجونی

شب اما برای من است،
وقتی فکر می‌کنم این وقتِ شب
مگر چند نفر بیدارند؟
و از میان آنانکه بیدارند،
مگر چند نفر به تو فکر می‌کنند؟
و از میان آنانکه که بیدارند و به تو فکر می‌کنند،
مگر چند نفر می‌توانند،
صبح فردا شماره‌ات را بگیرند،
و این شعر را برایت بخوانند؟

بـا قلـب تـو هـر چـه کـرد؛ لبخنـد بـزن!
گـر سـوختـه ای زدرد؛ لبخنـد بـزن!

گـر دشنـه ی دوسـت سینـه ات را بشکـافـت
فـریـاد نـزن زدرد؛ لبخنـد بـزن!

گـر قلـب تـو پـر زخـون شـده بـاکـی نیسـت!
ور رنـگ رخ تـو زرد؛ لبخنـد بـزن!

هـر چـه بـه دلـت مـی گـذرد بـاز مگـوی
بـر جـای بمـان چـو مـرد؛ لبخنـد بـزن!

بگـذار کـه از روی تـو شـرمنـده شـونـد
در زیـر نگـاه سـرد؛ لبخنـد بـزن!

هـرگـز هـوس رهـایی از دام مکـن
بـی همهمـه بـاز گـرد!!! لبخنـد بـزن!

ای مهـره ی بـازیچـه ی دسـت تقـدیـر!
در بـازی تختـه نـرد؛ لبخنـد بـزن!

بـا اینکـه تـورا تـوان ایـن مـعرکـه نیـست
در صحنـه ی ایـن نبـرد لبخنـد بـزن!!!

یاسمینا عالم زاده