#گروس-عبدالملکیان

هر شب خواب میبینَم
سقوط میکنم از یک آسمانخراش

و تو از لبه ی آن
خم میشویُ
دستم را میگیری

سقوط میکنم هر شب
از بام شب

و اگر تو نباشی
که دستم را بگیری

بدون شک
صبحگاه
جنازه ام را
در اعماقِ دره ها پیدا میکنند

#رسول-یونان

@elysiume

آنکه بی باده کند جان مرا مست کجاست؟
وانکه بيرون کند از جان و دلم دست کجاست؟

وانکه سوگند خورم جز بسر او نخورم
وانکه سوگند من و توبه ام اشکست کجاست؟

وانکه جانها بسحر نعره زنانند ازو
وانکه ما را غمش از جای ببردست کجاست؟

جان جانست و گر جای ندارد چه عجب؟!
اين که جا می طلبد در تن ما هست کجاست؟

غمزۀ چشم بهانه ست و زان سو هوسي ست
وانکه او در پس غمزه ست دلم خست کجاست؟

پردۀ روشن دل بست و خيالات نمود
وانکه در پرده چنين پردۀ دل بست کجاست؟

عقل تا مست نشد چون و چرا پست نشد
وآنکه او مست شد از چون و چرا رست کجاست؟

@آناهیتا

سید علی صالحی

که زمانی مادرِ زیبای کسی بوده
که زمانی دخترِ زیبای کسی بوده
که زمانی زنِ زیبای کسی بوده
و یک شب
پوست صورتش از نقاب اینهمه دیگر بودن
کهیر زده‌ست،
زنی که لبانش روزی
گواه خوش‌سلیقگیِ دنیا بود
و حالا جای پنج انگشتِ خسته بر غبار آینه‌ها یعنی
در این خانه زنیست،
که از چهرۀ خودش بیزارست

زنی که بیست سال
کلماتش ساکن لب‌های دیگر شدند
و بیست سال
به جای سکوت، بغضی برای شکستن داشت
و بیست سال...


زن
نگاهم کرد،
و من آن چشم‌ها را روزی
بر صورت زنی زیبا دیده بودم
نگاهم کرد،
و پیش از او نیز کوهی خسته می‌شناختم
که هیچ فریادی را پس نمی‌داد
نگاهم کرد،
و از شدت چشم‌هایش باران گرفت

زن
نگاهم کرد
تنها،
نگاهم کرد
و حرفی خسته در دهانش بود،
که اوقاتِ روز را تلخ می‌کرد.


سکوت
گاهی زنیست با انگشتانِ خسته
که آلبوم¬ها را ورق می‌زند
و انگشت می‌کشد
بر لبان دختری، مادری، زنی زیبا
و انگشت می‌گذارد بر سکوتِ لبان زنی دیگر.
.
.
.
لیلا کردبچه