پروانه شبی ز بی قراری

بیرون آمد به خواستاری


از شمع سوال کرد کاخر

تا کی سوزی مرا به خواری


در حال جواب داد شمعش

کای بی سر و بن خبر نداری


آتش مپرست تا نباشد

در سوختنت گریفتاری


تو در نفسی بسوختی زود

رستی ز غم و ز غمگساری


من مانده‌ام ز شام تا صبح

در گریه و سوختن به زاری


گه می‌خندم ولیک بر خویش

گه می‌گریم ز سوکواری


می‌گویندم بسوز خوش خوش

تا بیخ ز انگبین برآری


هر لحظه سرم نهند در پیش

گویند چرا چنین نزاری


شمعی دگر است لیک در غیب

شمعی است نه روشن و نه تاری


پروانه‌ی او منم چنین گرم

زان یافته‌ام مزاج زاری


من می‌سوزم ازو تو از من

این است نشان دوستداری


چه طعن زنی مرا که من نیز

در سوختنم به بیقراری


آن شمع اگر بتابد از غیب

پروانه بسی فتد شکاری


تا می‌ماند نشان #عطار

می‌خواهد سوخت شمع واری

شهریار

منع مهر غیر نتوان کرد یار خویش را

هر که باشد، دوست دارد دوستدار خویش را


هر نگاهی از پی کاری ست بر حال کسی

عشق می‌داند نکو آداب کار خویش را


وحشی بافقی

نمی گویم برایت شعر، آن جوری که می خواهی

نمی بینی در این آیینه منظوری که می خواهی


خودم فرهادم اما حیف! شیرین نیستی، تلخی

نمک دارم! ولی این نیست آن شوری که می خواهی


پَری ها سهم ماهیگیر بدبخت اند و شرمنده

نمی اندازدت تقدیر در توری که می خواهی


به هر تاکی رسیدی مست بودی و نفهمیدی

که پشت پیچ و خم ها مانده انگوری که می خواهی


چه مردانی که با یک جذبه ی خود کشته ای اما

نمی بینی سرِ این دار، منصوری که می خواهی


کسی دیگر نمانده، تکیه گاه آخرت هستم

نمی خواهی مرا این بار مجبوری که می خواهی


دوباره کوله بارِ بسته یعنی می روی، باشد؛

دلم را پس بده آن وقت هر گوری که می خواهی...


مهدی فرجی