تصمیم گرفته‌ایم که دنیا را درست کنیم
من و بهزاد و راهب
و این تصمیم همانقدر کمیک است
که پرواز یک شترمرغ با بالن
مرتضی از راه می‌رسد
یک رییس جمهور دیگر
او هم به ما می‌پیوندد
با فکرهای بکرش
اما درست نمی‌شود این دنیای لعنتی
مثلاً صاحبخانه از اجاره‌اش صرفنظر نمی‌کند
شب شومی‌ست
و ستاره‌ها در قاب پنجره
تخم‌مرغهای لقی هستند
که دیوانه‌ای آنها را
به سینه‌ی آسمان کوبیده است

#رسول-یونان

از من اکنون طمع صبر و دل و هوش مدار /کان تحمل که تو دیدی همه بر باد آمد
باده صافی شد و مرغان چمن مست شدند / موسم عاشقی و کار به بنیاد آمد
بوی بهبود ز اوضاع جهان می‌شنوم / شادی آورد گل و باد صبا شاد آمد
ای عروس هنر از بخت شکایت منما / حجله حسن بیارای که داماد آمد
دلفریبان نباتی همه زیور بستند / دلبر ماست که با حسن خداداد آمد
زیر بارند درختان که تعلق دارند / ای خوشا سرو که از بار غم آزاد آمد
مطرب از گفته حافظ غزلی نغز بخوان / تا بگویم که ز عهد طربم یاد آمد

بین تشییع‌کننده‌ها تو هم بودی
گاهی به ما خندیدی
انگار مثلا قبل از این هم چنین تجربه‌ای داشته‌ای
می‌دانستی ماجرا از چه قرار است
بعضی‌ وقت‌ها هم
چشم‌های خیره‌ات
به هیچ کلام و گفتگویی راه نداد
دوستانت به پیشوازت آمدند
با آن‌ها دست دادی
بغل‌شان کردی
گریه کردید
آن‌ها به تو تسلیت گفتند
ولی نمی‌دانم چرا همه چیز کمی شوخی به نظر می‌رسید
شاید همه این‌ها را خواب می‌بینم
باز هر کسی از این در و آن در
او هم از بادهای سرد حرف می‌زند
می‌گوید باد سرد تا مغز استخوانم رخنه کرده
اما خیلی هم برازنده و شیک‌ به نظر می‌رسد
یک چهره‌اش زخمی است، چهره دیگرش یخ‌زده
یک چهر‌ه‌اش خندان، چهره دیگرش یخ‌زده
یک چهر‌ه‌اش گریان، چهره دیگرش یخ‌زده
یک چهره‌اش متفکر
چهره دیگرش یخ‌زده
این‌گونه است، کامل است، جنتلمن است برادر من
دوباره از همه جا خبر می‌دهی
از کتاب‌های تازه‌ای که به بازار آمده
از فیلم‌هایی که روی پرده سینماهاست
از پوستری که جایی دیده و پسندیده‌ای
از شعر شاعری که با صدای خودش روی نوار کاست ضبط کرده‌ای
گرد مرگ
روی پیشانی، موها و گونه‌هایت نشسته
خودت می‌دانی
گرد مرگ در گلویت، صدایت
می‌دانی
سکوت‌ کرده‌ام
دهانم باز نمی‌شود
حوصله‌ات را سر برده‌ام


- «بگیر این دست‌کش مال تو»
چیزی که به آن دست‌کش می‌گوید
چند حرف
یک کلمه است


شاید یک شخصیت داستانی‌ است
نمی‌دانم چرا از صدای خودش هم یکه می‌خورد
از صبح زود سرباز است
شب زندانی
از صبح زود در کار ترجمه
شب غریبی می‌کند
از صبح زود شاعر است
شب شاعر

از خواب پریده
می‌لرزد
زیرسیگاری‌اش، کاغذهایش، کتاب‌هایش
و یک ساعت دیواری با ضربان بلندش
شاید خواب بدی دیده
شاید در حال تسلیت گفتن به یک آدم یخ‌زده
قاتی کرده

شاید این‌ها را دارم از روی یک کتاب می‌خوانم
زندگی‌اش را، مرگش را
درد غیر قابل تحمل‌ش را
قطعه‌قطعه شدنش را

امشـب آن روشنی روی دل آرای تو نیست ... به کجا رفته ای ای مـــــــــــاه که پیدای تو نیست

زینت محفل و اقبـال که هســـــتی امشب ... که به ســـــر سایه آن زلف سمن سای تو نیست

روشنی بخش شب تار که هستی ای ماه ... که دلت را ســــــــــــــر همراهی با مای تو نیست

به کجا بی خبر از حــال پریشـــــــــان منی ... که دل خون شــــــــــده را تاب شکیبای تو نیست

امشب ای آبه رحمت به که نــازل شده ای ... که شــــــــــــــــدم طایر پرکنده و پروای تو نیست

خلق شــــــــهری همه سودا زده روی تواند ... در سری نیست دراین شهر که سودای تو نیست

حـــــــــــد زیبایی تو وصف نمودن غلط است ... هیچ مارا به خــــــــــــــــــدا جز تو تمنای تو نیست

حسن خوبان جهان حـــــــد و حسابی دارد ... خوبـــی و دلبـــــری و حســـن به معنای تو نیست

خلق خوانند اگر قــــــــــامت زیبای تو ســـرو ... ســـــــــرو در راستی قامــــــــــت زیبای تو نیست

حســـــــن مافوق معمای تو شد مشکل روز ... هیچ راهـــــــــــی ز پــــــــی حل معمای تو نیست

بسکه پـروانه صفت ســـــوخت ز بیداد تو دل ... شمـــــــــــــــــــع در جمع بلای قد بالای تو نیست

تو مـــــگر چشمه خورشید جهانی که به روز ... دیده را طاقت دیــــــــــــــــدار و تماشای تو نیست

غم امروز تو را ای مــــــــــــــه شیرین حرکات ... می خورم لیک چو دانم غــــــــــم فردای تو نیست

عاشقانت همه شــــــــیدای تو الا #ثــــــاری ... هیچکس چون مــــــــن سودازده رسوای تو نیست

چون زلف توام جانا ، در عین پریشانی
چون بادِ سحرگاهم ، در بی سر و سامانی

من خاکم و من گَردم ، من اشکم و من دردم
تو مهری وتو نوری ، تو عشقی و تو جانی

خواهم که ترا در بر ، بنشانم و بنشینم
تا آتش جانم را ، بنشینی و بنشانی

ای شاهد افلاکی ، در مستی و در پاکی
من چَشم ترا مانم ، تو اشک مرا مانی

در سینه ی سوزانم ، مستوری و مهجوری
در دیده ی بیدارم ، پیدائی و پنهانی

من زمزمه ی عودم ، تو زمزمه پردازی
من سلسله ی موجم ، تو سلسله جنبانی

از آتش سودایت ، دارم من و دارد دل
داغی که نمی بینی ، دردی که نمی دانی

دل با من و جان بی تو ، نسپاری و بسپارم
کام از تو و تاب از من ، نستانم و بستانی

ای چشم رهی سویت ، کو چشم رهی جویت ؟
روی از منِ سرگردان ، شاید که نگردانی

چه ابر تیره ای گرفته سینه ی تو را
که با هزار سال بارش شبانه روز هم دل تو وا نمی شود...

ه. الف. سایه

نه وصلت دیده بودم کاشکی ای گل نه هجرانت

که جانم در جوانی سوخت ای جانم به قربانت


تحمل گفتی و من هم که کردم سال ها اما

چقدر آخر تحمل بلکه یادت رفته پیمانت


چو بلبل نغمه خوانم تا تو چون گل پاکدامانی

حذر از خار دامنگیر کن دستم به دامانت


تمنای وصالم نیست عشق من مگیر از من

به دردت خو گرفتم نیستم در بند درمانت


امید خسته ام تا چند گیرد با اجل کشتی

بمیرم یا بمانم پادشاها چیست فرمانت


شبی با دل به هجران تو ای سلطان ملک دل

میان گریه می گفتم که کو ای ملک سلطانت


چه شبهایی که چون سایه خزیدم پای قصر تو

به امیدی که مهتاب رخت بینم در ایوانت


به گردنبند لعلی داشتی چون چشم من خونین

نباشد خون مظلومان؟ که می گیرد گریبانت


دل تنگم حریف درد و اندوه فراوان نیست

امان ای سنگدل از درد و اندوه فراوانت


به شعرت شهریارا بیدلان تا عشق میورزند

نسیم وصل را ماند نوید طبع دیوانت


شهریار