نگفتمت مرو آن جا، که آشنات منم
در این سراب فنا چشمه ی حیات منم

وگر به خشم روی صد هزار سال ز من
به عاقبت به من آیی که منتهات منم

نگفتمت که به نقش جهان مشو راضی
که نقش بند سراپرده ی رضات منم

نگفتمت که منم بحر و تو یکی ماهی
مرو به خشک که دریای باصفات منم

نگفتمت که تو را رهزنند و سرد کنند
که آتش و تبش و گرمی هوات منم

نگفتمت که صفت‌های زشت در تو نهند
که گم کنی که سرچشمه ی صفات منم

نگفتمت که مگو کار بنده از چه جهت
نظام گیرد خلاق بی‌جهات منم

اگر چراغ دلی دانک راه خانه کجاست
وگر خداصفتی دانک کدخدات منم

مولوی /دیوان شمس

...صدای آرامش، بعد روزها سختی
صدای عکس حجازی، مهندس و تختی!
صدای خواندن ِ قرآن و شمس و نیچه و یونگ!!
صدای خنده ی ما در میان خوشبختی

صدای خنده که در اوج دردها داریم
صدای گریه که عمری ست بی صدا داریم
صدای خانه ی سبزی ته ِ ته ِ دنیا
صدای رویایی واقعی که ما داریم

صدای گریه ی دشمن از اینهمه خنده
صدای خنده ی ما مثل مرغ پرکنده!
صدای خنده ی پنهان شده در آغوشت
صدای خنده ی بی دغدغه در آینده...

سید مهدی موسوی

نه طریق دوستانست و نه شرط مهربانی

که به دوستان یک دل سر دست برفشانی


دلم از تو چون برنجد که به وهم درنگنجد

که جواب تلخ گویی تو بدین شکردهانی


نفسی بیا و بنشین سخنی بگو و بشنو

که به تشنگی بمردم بر آب زندگانی


غم دل به کس نگویم که بگفت رنگ رویم

تو به صورتم نگه کن که سرایرم بدانی


عجبت نیاید از من سخنان سوزناکم

عجب است اگر بسوزم چو بر آتشم نشانی؟


دل عارفان ببردند و قرار پارسایان

همه شاهدان به صورت تو به صورت و معانی


نه خلاف عهد کردم که حدیث جز تو گفتم

همه بر سر زبانند و تو در میان جانی


اگرت به هر که دنیا بدهند حیف باشد

و گرت به هر چه عقبی بخرند رایگانی


تو نظیر من ببینی و بدیل من بگیری

عوض تو من نیابم که به هیچ کس نمانی


نه عجب کمال حسنت که به صد زبان بگویم

که هنوز پیش ذکرت خجلم ز بی زبانی


مده ای رفیق پندم که نظر بر او فکندم

تو میان ما ندانی که چه می‌رود نهانی


مزن ای عدو به تیرم که بدین قدر نمیرم

خبرش بگو که جانت بدهم به مژدگانی


بت من چه جای لیلی که بریخت خون مجنون

اگر این قمر ببینی دگر آن سمر نخوانی


دل دردمند #سعدی ز محبت تو خون شد

نه به وصل می‌رسانی نه به قتل می‌رهانی

به این شاخه که اهتزاری مهربان دارد بالای سرم

نزدیکترم تا به نامم

آوندهای سبزی در شریانهایم پر آب

نکند درختی می‌شوم که خوابش را دیده‌ام.

کاغذ پاره‌ای دور و بر می‌چرخد با باد

چیزی می‌خواهد به من بگوید شاید.

چیزی بر آن نوشته می‌شود از غبار و نور

جواد مجابی

علی رضا روح نواز

شهاب مقربین

این روزها
با هر دوست تازه ، تنهاتر می شوم
و هر دستی که به شانه ام می خورد، شماره ای ست
که از گوشی همراهم پاک خواهد شد

این روزها به جا نفس درد می کشم
این روزها به جای نفس درد می کشم
.
.
.
لیلا کردبچه