هر بار خواست چای بریزد نمانده ای
رفتی و باز هم به سکوتش نشانده ای

تنها دلش خوش است به اینکه یکی دو بار
با واسطه "سلام" برایش رسانده ای

حالا صدای او به خودش هم نمیرسد
از بس که بغض توی گلویش چپانده ای

دیدم که شهر باز پر از عطر مریم است
گفتند باز روسری ات را تکانده ای

میخندی و برات مهم نیست ... ای دریغ
من آن نهنگی ام که به ساحل کشانده ای

بدبخت من...
فلک زده من...
بد بیار من...

امروز عصر چای ندارم... تو مانده ای!


شاعر: حامد عسکری

من نمی تونم این جوری باشم...چون تنهایی عضاب م میده...اصلا ولش کن...شاید افسرده بودن برام خوب باشه

ابری شدم که آه دلم را دمیده ام

اینروزها تمام خودم را چکیده ام



با چشم های مانده به راهم پر از نگاه

تا دورْ دستِ پنجره ام قد کشیده ام



مثل کبوتری نگرانم که هر غروب

از پشت بام خاطره هایم پریده ام



این کوچه نای خسته ی پاییز چشم هام

من ، درد شاخه های درختی تکیده ام



انگار بین خاطره هایم زیادی ام

دلخسته ام قسم به خدایم بریده ام



بغضی گرفته راه نفس های بی تو را

از قلب خود صدای شکستن شنیده ام



اینجا کنار قاب نگاهت ، چقدر زود

خالی تر از همیشه به پایان رسیده ام



کم کم پریده حال و هوای تو از سرم

اما هنوز رنگ خوشی را ندیده ام


اسماعیل زارع

حکایت بارانی بی‌امان است
این‌گونه که من
دوستت می‌دارم.
شوریده‌وار و پریشان باریدن
برخزه‌ها و خیزاب‌ها
به بیراهه و راه‌ها تاختن
بی‌تاب، بی‌قرار
دریایی جستن
و به سنگ‌چین ِ باغ ِ بسته‌ دری سرنهادن
و تو را به یاد آوردن
چون خونی در دل
که همواره
فراموش می‌شود.
حکایت بارانی بی‌قرار است
این‌گونه که من
دوستت می‌دارم.


«شمس لنگرودی- نت‌هایی برای بلبل چوبی»

اي نگاهت نخي از مخمل و از ابريشم
چند وقت است که هر شب به تو مي انديشم

به تو آري ، به تو يعني به همان منظر دور
به همان سبز صميمي ، به همبن باغ بلور

به همان سايه ، همان وهم ، همان تصويري
که سراغش ز غزلهاي خودم مي گيري

به همان زل زدن از فاصله دور به هم
يعني آن شيوه فهماندن منظور به هم

به تبسم ، به تکلم ، به دلارايي تو
به خموشي ، به تماشا ، به شکيبايي تو

به نفس هاي تو در سايه سنگين سکوت
به سخنهاي تو با لهجه شيرين سکوت

شبحی چند شب است آفت جانم شده است
اول اسم کسی ورد زبانم شده است

در من انگار کسی در پی انکار من است
یک نفر مثل خودم ، عاشق دیدار من است

یک نفر ساده ، چنان ساده که از سادگی اش
می شود یک شبه پی برد به دلدادگی اش

آه ای خواب گران سنگ سبکبار شده
بر سر روح من افتاده و آوار شده

در من انگار کسی در پی انکار من است
یک نفر مثل خودم ، تشنه دیدار من است

یک نفر سبز ، چنان سبز که از سرسبزیش
می توان پل زد از احساس خدا تا دل خویش

رعشه ای چند شب است آفت جانم شده است
اول اسم کسی ورد زبانم شده است

آی بی رنگ تر از آینه یک لحظه بایست
راستی این شبح هر شبه تصویر تو نیست؟

اگر این حادثه هر شبه تصویر تو نیست
پس چرا رنگ تو و آینه اینقدر یکیست؟

حتم دارم که تویی آن شبح آینه پوش
عاشقی جرم قشنگی ست به انکار مکوش

آری آن سایه که شب آفت جانم شده بود
آن الفبا که همه ورد زبانم شده بود

اینک از پشت دل آینه پیدا شده است
و تماشاگه این خیل تماشا شده است

آن الفبای دبستانی دلخواه تویی
عشق من آن شبح شاد شبانگاه تویی

#جواد-نوروزی

موسم نیلوفران در پشت در مانده ست

موسم نیلوفران یعنی که باران هست

یعنی یک نفر آبی ست

موسم نیلوفران یعنی

یک نفر می آید از آنسوی دلتنگی

می شود برخاست در باران دست در دست نجیب مهربانی

می شود در کوچه های شهر جاری شد

دست هایی خسته پیچیده با حسرت

چشم هایی مانده با دیوار رویاروی

چشم ها را می شود پرسید

یک نفر تنهاست

یک نفر با آفتاب و آسمان تنهاست

در زمین زندگانی آسمان را می شود پاشید

می شود از چشم هایش...

چشم ها را می شود آموخت

می شود برخاست

می شود از چارچوب کوچک یک میز بیرون شد

می شود دل را فراهم کرد

می شود روشن تر از اینجا و اکنون شد

جای من خالیست ...

سید مهدی موسوی

چه امید بندم در ابن زندگانی

که در ناامیدی سر آمد جوانی

سرآمد جوانی و ما را نیامد

پیام وفایی از این زندگانی


بنالم زمحنت همه روز تا شام

بگریم ز حسرت همه شام تا روز

تو گویی سپندم بر این آتش طور

بسوزم از این آتش آرزوسوز


بود کاندرین جمع ناآشنایان

پیامی رساند مرا آشنایی؟

شنیدم سخن ها زمهر و وفا، لیک

ندیدم نشانی ز مهر و وفایی


چو کس با زبان دلم آشنا نیست

چه بهتر که از شِکوه خاموش باشم

چو یاری مرا نیست همدرد، بهتر

که از یاد یاران فراموش باشم


ندانم در آن چشم عابدفریبش

کمین کرده آن دشمن دل سیه کیست؟

ندانم که آن گرم و گیرا نگاهش

چنین دل شکاف و جگرسوز از چیست؟


ندانم در آن زلفکان پریشان

دل بی قرار که آرام گیرد؟

ندانم که از بخت بد، آخر کار

لبان که از ان لبان کام گیرد؟

/شعری از دکتر علی شریعتی/

همیشه همینجوریــــــــــــــِ

مریم ملک‌دار..