آزاده طاهائی

محرم آمده از شهر غم علم در دست
برای سينه زدن ، تکيه شد سراسر دست

محرم آمد و خمخانه ی ازل وا شد
وضو ز باده گرفتم ، زدم به ساغر دست

حسين آمده با ذوالفقار گريانش
که : هان حسينم و تنها ترين علم بر دست

حسين آمده تا شرح شقشقيه کند
حسين آمده با خطبه ی پدر در دست

( چو دست برد به تيغ ، آسمانيان گفتند:
به ذوالفقار مگر برده است حيدر ، دست)

چو ذوالفقار علی چرخ می زند ، بی تاب
چه حال داده خدایا مگر به اکبر دست؟

ز خیمه گاه می‌ آید چو گردباد عطش
حسین را بنگر پاره ی جگر در دست!

چه روز بود که دیدیم ما به کرب و بلا!
چه حال بود به ما داد روز محشر دست!

بدو شکایت اهل مدینه خواهم برد
به خواب گر دهدم دیدن پیمبر ، دست

نشسته ام به تماشای زیر و رو شدنم
به لحظه ای که برد شمر ، سوی خنجر ، دست

به خویش می نگرم با دو چشم خونآلود
نگاه کردم و در نهر شد شناور ، دست

به رود علقمه بنگر که می زند بر سر
به دستگیری مان موج شد سراسر دست!

نمی توانم بر روی عشق ، بندم چشم
نمی توانم بردارم از برادر ، دست
....
تو هر دو چشم من ! از هر دو چشم ، چشم بپوش
ز هر دو دست ، برادر! بشوی دیگر ، دست

به پای دست تو سر می دهند، سرداران
به احترام تو با چشم شد برابر ، دست!

به یاد دست تو ای روشنای چشم حسین!
چقدر شام غریبان زدیم بر سر ، دست

تو را فروتنی از اسب بر زمین انداخت
نمی رسید وگرنه به آن صنوبر ، دست

قنوت پر زدن دستهای مشتاق است
به احترام ابوالفضل می کشد ، پر ، دست!

مگر تو دست بگیری که دستگیر تویی
به آستان شفاعت نمی رسد هر دست!

اگر چه پیش قدت شد قصیده ام کوتاه
به اشتیاق تو شد ، سطر سطر دفتر ، دست

حدیث دست تو را هیچ کس نخواهد گفت
مگر به روز قیامت رود به منبر ، دست!


علیرضا قزوه

رضا بروسان

دکترها می گویند
دیدنت برای ناراحتی قلبی ام خوب است

بیچاره دکترها !
چقدر درس خواندند
تا بفهمند
دیدنت برای ناراحتی قلبی ام خوب است .
.
.
.
لیلا کردبچه

از من بگیر حالت افسردگیم را
سر را به باد دادن و سرخوردگیم را

دنیای بین زندگی و مردگیم را
از یک خدای برزخی خشمگین بخر

از من بگیر حالت فرماندگیم را
در جمع بچّگانه، پدرخواندگیم را

از جای پات حس عقب ماندگیم را
با من کمی کنار بیا، با دو چشم ِ تر

از من بگیر حالت مردی حسود را
از کفش هام حسّ پریدن به رود را

حسّ کسی که از پل ات افتاده بود را
که ایستاده ام وسط ِ نقطه ی خطر

از من بگیر حالت وابستگیم را
مثل ِ شب ِ کش آمده پیوستگیم را

بیرون کن از تمام تنم خستگیم را
دست مرا بگیر به خواب خودت ببر

از من بگیر حالت یکدندگیم را
هم شعر، هم شعور نویسندگیم را

تنها امید ِ مانده ی در زندگیم را
از من بگیر، از من ِ تنهای در به در...

طفل ویرانه شدن زار شدن هم دارد

قد خم دست به دیوار شدن هم دارد



تا صداي لبت آمد لبم از خواب پريد

سر تو ارزش بيدار شدن هم دارد



عقب افتادن این چند شب از عاطفه ات

این همه بوسه بدهکار شدن هم دارد



بی سبب نیست که با دست به دنبال توام

چشم خون لخته شده تار شدن هم دارد



دخترت نیستم از طشت رهایت نکنم

دختر شاه فداکار شدن هم دارد



معجري را كه تو از مكه خريدي بردند

موي آشفته گرفتار شدن هم دارد



علي اكبر لطيفيان

شاعر : علیرضا لک