لبت نه گوید و پیداست می‌گوید دلت آری
که این‌سان دشمنی یعنی که خیلی دوستم داری

دلت می‌آید آیا از زبانی این همه شیرین
تو تنها حرف تلخی را همیشه بر زبان آری؟

نمی‌رنجم اگر باور نداری عشق نابم را
که عاشق از عیار افتاده در این عصر عیّاری

چه می‌پرسی ضمیر شعرهایم کیست، آن من؟
مبادا لحظه‌ای حتی مرا این‌گونه پنداری

تو را چون آرزوهایم، همیشه دوست خواهم داشت
به شرطی که مرا در آرزوی خویش نگذاری

چه زیبا می‌شود دنیا برای من! اگر روزی
تو از آنی که هستی ‌ای معمّا پرده برداری

چه فرقی می‌کند فریاد یا پژواک، جان من
چه من خود را بیازارم چه تو خود را بیازاری؟

(صدایی از صدای عشق خوش‌تر نیست)- «حافظ» گفت
اگر چه بر صدایش زخم‌ها زد تیغ تاتاری

محمد علی بهمنی

ای دور مانده از من ناچار و ناسزاوار
آنسوی پنج خندق - پشت چهار دیوار

ای قصه ی تو و من - چون قصه ی شب و روز
پیوسته در پی هم ، اما بدون دیدار

سنگی شده ست و با من تندیسوار مانده ست
آن روز آخرین وصل ،‌و آن وصل آخرین بار

بوسیدی و دوباره... بوسیدی و دوباره
سیری نمی پذیرفت از بوسه روحت انگار

با هر گلوله یک گل در جان من نشاندی
از بوسه تا که بستی چشم مرا ، به رگبار

دانسته بودی انگار ، کان روز و هر چه با اوست
از عمر ما ندارد ،‌دیگر نصیب تکرار

آندم که بوسه دادی چشم مرا ، نگفتم
چشمم مبوس ای یار ، کاین دوری آورد بار ؟



حسین منزوی

سر خوش ز سبوي غــم پنهاني خويشم

چـون زلـف تـو سـرگرم پريشاني خويشم


در بزم وصــال تو نـگويـم ز کــم و بيـــــش

چـون آيـنـه خـو کـرده بـه حيراني خويشم


لــب بـــاز نـکردم بـه خروشـي و فـغـانـي

من مـحـرم راز دل طـــوفـانـي خويشم


يک چند پشيمان شدم از رندي و مستي

يک عـمـر پـشيـمـان ز پـشيـماني خويشم


از شـوق شـکرخنده لبـش جـان نسپردم

شـرمنده ي جانان ز گران جاني خويشم


بشکسته تر از خويش نديدم به همه عمر

افسرده دل از خويشم و زنداني خويشم


هرچند " امین" بسته ی دنیا نیم اما

دلبسته ی یاران خراسانی خویشم

چگونه بال زنم تا به ناكجا كه تویی
بلندمی پرم اما ، نه آن هوا كه تویی

تمام طول خط از نقطه ی كه پر شده است
از ابتدا كه تویی تا به انتها كه تویی

ضمیر ها بدل اسم اعظم اند همه
از او و ما كه منم تا من و شما كه تویی

تویی جواب سوال قدیم بود و نبود
چنانچه پاسخ هر چون و هر چرا كه تویی

به عشق معنی پیچیده داده ای و به زن
قدیم تازه و بی مرز بسته تا كه تویی

به رغم خار مغیلان نه مرد نیم رهم
از این سفر همه پایان آن خوشا كه تویی

جدا از این من و ما و رها ز چون و چرا
كسی نشسته در آنسوی ماجرا كه تویی

نهادم آینه ای پیش روی آینه ات
جهان پر از تو و من شد پر از خدا كه تویی

تمام شعر مرا هم ز عشق دم زده ای
نوشته ها كه تویی نانوشته ها كه تویی


حسین منزوی

زخم آن چنان بزن که به رستم شغاد زد

زخمی که حیله بر جگر اعتماد زد

گاهی نمی شود به خدا حرف درد را

با خود نگاه داشت و روز معاد زد



محمدعلی بهمنی

تو هنوزم
مرسی تو خوبی ....
چه خبرااااا

در شب کوچک من افسوی

#باد با برگ درختان میعادی دارد

در شب کوچک من دلهرۀ ویرانی ست

گوش کن

وزش ظلمت را می شنوی؟

من غریبانه به این خوشبختی می نگرم

من به نومیدی خود معتادم

گوش کن

وزش ظلمت را می شنوی؟

در شب اکنون چیزی می گذرد

ماه سرخ است و مشوش

و بر این بام که هر لحظه در او بیم فرو ریختن است

ابرها همچون انبوه عراداران

لحظۀ باریدن را گویی منتظرند

لحظه ای و پس از آن هیچ.

پشت این پنجره شب دارد می لرزد

و زمین دارد باز می ماند از چرخش

پشت این پنجره یک نامعلوم

نگران من و توست

فروغ فرخزاد

#فرخی-یزدی...

#بهار...

ای رفته ز دل، رفته ز بر، رفته ز خاطر

بر من منگر، تاب نگاه تو ندارم

بر من منگر، زانکه به جز تلخی اندوه

در خاطر از آن چشم سياه تو ندارم

ای رفته ز دل، راست بگو! بهر چه امشب

با خاطره ها آمده ای باز به سويم؟

گر آمده ای از پی آن دلبر دلخواه

من او نيم، او مرده و من سايه اويم

من او نيم، آخر دل من سرد و سياه است

او در دل سودازده از عشق شرر داشت

او در همه جا، با همه کس، در همه احوال

سودای تو را ای بت بی مهر! به سر داشت

من او نيم، اين ديده من گنگ و خموش است

در ديده او آن همه گفتار، نهان بود

وان عشق غم آلود در آن نرگس شبرنگ

مرموزتر از تيرگی شامگهان بود

من او نيم آری، لب من اين لب بی رنگ

ديري ست که با خنده يی از عشق تو نشکفت

اما به لب او همه دم خنده جان بخش

مهتاب صفت بر گل شبنم زده ميخفت

بر من منگر، تاب نگاه تو ندارم

آن کس که تو ميخواهيش از من به خدا مرد

او در تن من بود و ندانم که به ناگاه

چون ديد و چه ها کرد و کجا رفت و چرا مرد

من گور ويم، گور ويم، بر تن گرمش

افسردگی و سردی کافور نهادم

او مرده و در سينه من، اين دل بی مهر

سنگی ست که من بر سر آن گور نهادم

سیمین بهبهانی

زمین

دهان باز کرده و چاک چاک می خندد

نخل ها می رقصند

بسطامی می خواند

چیزی نمانده این خانه هم

بزند زیر آوار....



سعید بیابانکی