رویا شاه حسین زاده

سلام نیلو، خوبی؟ شارژم تموم شد، شرمنده

سید مهدی موسوی

گرگ هاری شده ام
هرزه پوی و دله دو
شب درین دشت زمستان زده ی بی همه چیز
می دوم ، برده ز هر باد گرو
چشمهایم چو دو کانون شرار
صف تاریکی شب را شکند
همه بی رحمی و فرمان فرار
گرگ هاری شده ام ، خون مرا ظلمت زهر
کرده چون شعله ی چشم تو سیاه
تو چه آسوده و بی باک خرامی به برم
آه ، می ترسم ، آه
آه ، می ترسم از آن لحظه ی پر لذت و شوق
که تو خود را نگری
مانده نومید ز هر گونه دفاع
زیر چنگ خشن وحشی و خونخوار منی
پوپکم ! آهوکم
چه نشستی غافل
کز گزندم نرهی ، گرچه پرستار منی
پس ازین دره ی ژرف
جای خمیازه ی جادو شده ی غار سیاه
پشت آن قله ی پوشیده ز برف
نیست چیزی ، خبری
ور تو را گفتم چیز دگری هست ، نبود
جز فریب دگری
من ازین غفلت معصوم تو ، ای شعله ی پاک
بیشتر سوزم و دندان به جگر می فشرم
منشین با من ، با من منشین
تو چه دانی که چه افسونگر و بی پا و سرم ؟
تو چه دانی که پس هر نگه ساده ی من
چه جنونی ، چه نیازی ، چه غمی ست ؟
یا نگاه تو ، که پر عصمت و ناز
بر من افتد ، چه عذاب و ستمی ست
دردم این نیست ولی
دردم این است که من بی تو دگر
از جهان دورم و بی خویشتنم
پوپکم ! آهوکم
تا جنون فاصله ای نیست از اینجا که منم
مگرم سوی تو راهی باشد
چون فروغ نگهت
ورنه دیگر به چه کار آیم من
بی تو ؟ چون مرده ی چشم سیهت
منشین اما با من ، منشین
تکیه بر من مکن ، ای پرده ی طناز حریر
که شراری شده ام
پوپکم ! آهوکم
گرگ هاری شده ام

مهدی اخوان ثالث

من کی‌َم؟
- نامِ رفته از یادی
از خدا هم غریب‌تر با خویش
زائری، در طوافِ گوشه‌ی دل
راهبی، در سه‌کنجِ دِیرِ خودم.

من کی‌م؟
- در شتابِ خسته‌ی خود
عابرِ تلخِ بی‌سرانجامی
من که درجا زدم، تمامیِ عمر
در خیابانِ خطِ سِیرِ خودم.

من کی‌م؟
- گریه‌های گم‌شده‌گی
چهره‌ای تا همیشه بی ‌لب‌خند
جست‌وجویی هماره سرگردان
من، کسی نیستم به غیرِ خودم.

|شعرِ «کیستان؟» از کتابِ «شهر دیری‌ست که رفته‌ست به خواب»؛ سروده‌ی سهیل محمودی

محمد قاسم سمير...

فنجانم را بر می نوشم و قهوه را می کاوم



فنجانم را بر می نوشم و قهوه را می کاوم





فنجان قهوه را می نوشم

مثل تمام خاطرات

در تمامی شهرها

که با دست مرا می بینند



فنجان را بازبرمی گرداند:

" درون اش موجی است

که به صخره ای می خورد."



من از این همه

آمد و شدو گشت

خسته ام



من در این شهر خواهم ماند

نه برای تو

نه برای من

برای خودم

تا عصر کنار رودخانه

کنار پل اللهوردی خان

کنار این همه عابر

بنشینم

و خسته شوم



و ندانم که چرا دیگر نمی خواهم

جایی دیگر باشم



"و به دریا باز می گردد."

رسول یونان

شمس لنگرودی