بیت آغاز و پایان غزلی از 13 سال قبل
برای این روزهای آخر شهریور:

پاییز آمده ست که خود را ببارمت
پاییز: نام ِ دیگر ِ «من دوست دارمت...»
پاییز ِمن! عزیز ِ غم انگیز ِ برگریز!
یک روز می رسم... و تو را می بهارمت!!

سید مهدی موسوی

گرچه گاهی حال من مانند گیسوهای توست

چشــمه ی آرامشــم پایین ابروهـــــای توست


خنده کن تا جای خون در من عسل جاری کنی

بهترین محصـول هـــا مخصوص کندوهای توست


فتنــــه هــــا افتـــاده بیـن روسری هـــــای سرت

خون به پا کردی ، ببین! دعوا سر موهای توست


کـــار دنیــــا را بنــــازم کــه پــر از وارونگــــی ست

یـــک پلنـــگ مـدعــی در دام آهـــوهــا ی توست

احمدرضا احمدی
فقط مرا به نصفی سیب مهمان کن
بهار را بر تنم خالکوبی کن، مرا کافی است
تنها به کوچه می‌روم
از عابران ساعت وقوع خوشبختی را می‌پرسم
عابران: اخمو، کج‌خیال و عبوس جواب
مرا نمی دهند
کوچه انبوه از سبدهای خالی است که
در انتظار باران هستند
کلاف‌هایی از ابریشم در کوچه بی‌صاحب
مانده‌اند
کسی نیست کلاف‌ها را به خانه برد
در ِ خانه‌ها بسته است.

سید علی صالحی
من خسته‌ام
خسته از آینه، از آدمی، از آسمان
مگر تحمل یک پرنده کوچک خانه‌زاد
یک پرنده جامانده از فوج بارا‌ن‌خورده بی‌بازگشت
تا کجای آسمان تمام رویاهاست؟
من بریده‌ام
بریده مثل باران تنبل عصر آخرین جمعه خرداد
بریده مثل شیر ماسیده بر پستان آهوی مضطرب
بریده مثل باد، باد خسته به بن‌بست نشسته‌ دی ماه
بریده مثل تسبیح دوره‌‌ گردی کور بر سنگفرش بی‌چراغ
حالا هی بگو برو خانه چراغ بیاور!
«چراغ ما هم در همین خانه شکسته است»
دروغ می‌گویم؟
هی دوست دانای من
فقط بگو کی وقت رفتن فراخواهد رسید؟

لایک 18 من

گل برا گل دیگه