موج عشق تو اگر شعله به دل ها بکشد
رود را از جگر کوه به دریا بکشد

گیسوان تو شبیه است به شب؛ اما نه،
شب که اینقدر نباید به درازا بکشد!

خودشناسی قدم اول عاشق شدن است
وای بر یوسف اگر ناز زلیخا بکشد

عقل یکدل شده با عشق، فقط می‌ترسم
هم به حاشا بکشد، هم به تماشا بکشد

زخمی کینه من! این تو و این سینه‌ من
من خودم خواسته ام کار به اینجا بکشد

یکی از ما دو نفر کشته به دست دگری است
وای اگر کار من و عشق به فردا بکشد

فاضل نظری

وقتی که سنگ می شوم و شیشه ام هنوز...
وقتی که داغ می شود از آه سینه سوز
وقتی که کنج خلوت تاریک و بسته ام...
تنها نشسته ام......
وقتی که از تمامی دنیام
خسته ام.....


...
آری! دلم به حال خودش گریه می کند!
وقتی ز زنده ماندن خود انصراف داد...
خود را به قدر بد شدنت انعطاف داد...
با تیغ صبر،روی لطیفش شکاف داد.....


....
وقتی به قهر
گوشه ی عزلت گزیده ام...
وقتی پس از هزار مصیبت که دیده ام...
آخر
به آن نتیجه ی اول رسیده ام...
وقتی بریده ام....


...
آری! دلم به حال خودش گریه می کند!
وقتی به بند می کِشمش تا که نشکنم
وقتی که خون،چو سرب مذاب است در تنم
وقتِ شکستنم.....

روزی که ارغوان به تو نفروخت گلفروش
پیراهنی به رنگ گل ارغوان بپوش

از یاد بردن غم عالم میسر است
اکنون که با شراب نشد شوکران بنوش

گیرم که مثل موری از این سنگ بگذری
کوهی ست پشت سنگ ، از این بیشتر مکوش

چون نی نفس کشیدن ما ناله کردن است
در شور نیز ناله ما می رسد به گوش

آتش بزن به سینه اتش گرفته ام
آتش گرفته را مگر آتش کند خموش


فاضل نظری

اما تو بگو «دوستي» ما به چه قيمت؟

امروز به اين قيمت، فردا به چه قيمت؟



ای خیره به دلتنگی محبوس در این تنگ

این حسرت دریاست تماشا به چه قيمت



يك عمر جدايي به هواي نفسي وصل

گيرم كه جوان گشت زليخا به چه قيمت



از مضحكه دشمن تا سرزنش دوست

تاوان تو را مي‌دهم اما به چه قيمت



مقصود اگر از ديدن دنيا فقط اين بود

ديديم، ولي ديدن دنيا به چه قيمت


فاضل نظری

دشت خشكيد و زمين سوخت و باران نگرفت
زندگي بعد تو بر هيچ كس آسان نگرفت

چشمم افتاد به چشم تو ولي خيره نماند
شعله اي بود كه لرزيد ولي جان نگرفت

دل به هر كس كه رسيديم سپرديم ولي
قصه عاشقي ما سر و سامان نگرفت

تاج سر دادمش و سيم زر، اما از من
عشق جز عمر گرانمايه به تاوان نگرفت

مثل نوري كه به سوي ابديت جاريست
قصه اي با تو شد آغاز كه...

فاضل نظری

غلامرضا شکوهی

کشور من که خلوت دنجی است در اتاق سه در چهار خودم

مرزهایش در آسمان خدا ، پرچمش رنگ انتظار خودم


تخت خوابی که خاطرش تخت است هیچ کس درکمین فتحش نیست

چهار دیوار اختیاری من ، نیست الّا به اختیار خودم


افتخار جهان من این است دست مزدور هیچکس نشدم

دولت و پادشاه و ملّت آن همه هستند جیره خوار خودم


کشور من فضای مطلوبی است رو به بستان بی خزان کتاب

قصّه سر می کنند با چشمم از ازل تا به روزگار خودم


خارج از مرزهای کشور من ازدحام خدا خدای شماست

من ولی باز می کنم هر روز ، روزنی رو به کردگار خودم


می روم در اتاق تنهایی رو به تقویم خسته ی دیوار

لحظه های همه زمستانی است من ولی گرم در بهار خودم


غلامرضا شکوهی

حکایت باران بی امان است

این گونه که من

دوستت می دارم .

شوریده وار و پریشان باریدن

بر خزه ها و خیزاب ها

به بی راهه و راه ها تاختن

بی تاب ٬ بی قرار

دریایی جستن

و به سنگچین باغ بسته دری سر نهادن

و تو را به یاد آوردن

حکایت بارانی بی قرار است

این گونه که من دوستت میدارم





از : شمس لنگرودی