#علی-رضا-حاجی-بابایی

از پیجِ #قلم-نی اف-بی

ابرو گشاده باش چو دستت گشاده نيست. . .

عقاب هم که باشی
بر اوجِ بلندا ، پرواز هم که کنی
کوه هم که باشی
هیچ بادی هم تکانت ندهد
در این غروب جمعه لعنتی
دلت میگیرد
عزیزم،
تو پیامبر غروب های جمعه ای
فقط نگاهی ، پیامی ، اشاره ای ، معجزه ای
رو کن و
همه چیز این عصر جمعه لعنتی را
به هم بریز
سالهاست که من به تو ، ایمان آورده ام

زمین
محو میشود

زمان
محو میشود

آسمان
محو میشود

من و تو
درون هم
محو میشویم

آنگاه ،
بهشت
معنی میشود

#سید-مهدی-موسوی‏

عصری ست غریب و آسمان دلگیر است

افسوس برای دل سپردن دیر است

هر بار بهانه ای گرفتیم و گذشت

عیب از من و توست ، عشق بی تقصیر است

تاکی به تمنای وصال تو یگانه
اشکم شود،از هر مژه چون سیل روانه
خواهد به سر آید، شب هجران تو یانه؟
ای تیر غمت را دل عشاق نشانه
جمعی به تو مشغول و تو غایب ز میانه

رفتم به در صومعه‌ی عابد و زاهد
دیدم همه را پیش رخت، راکع و ساجد
در میکده، رهبانم و در صومعه، عابد
گه معتکف دیرم و گه ساکن مسجد
یعنی که تو را می‌طلبم خانه به خانه


روزی که برفتند حریفان پی هر کار
زاهد سوی مسجد شد و من جانب خمار
من یار طلب کردم و او جلوه‌گه یار
حاجی به ره کعبه و من طالب دیدار
او خانه همی جوید و من صاحب خانه

هر در که زنم،صاحب آن خانه تویی تو
هر جا که روم،پرتو کاشانه تویی تو
در میکده و دیر که جانانه تویی تو
مقصود من از کعبه و بتخانه تویی تو
مقصود تویی، کعبه و بتخانه بهانه

بلبل به چمن، زان گل رخسار نشان دید
پروانه در آتش شد و اسرار عیان دید
عارف صفت روی تو در پیر و جوان دید
یعنی همه جا عکس رخ یار توان دید
دیوانه منم، من که روم خانه به خانه

عاقل، به قوانین خرد، راه تو پوید
دیوانه، برون از همه، آیین تو جوید
تا غنچه‌ی بشکفته‌ی این باغ که بوید
هر کس به زبانی، صفت حمد تو گوید
بلبل به غزلخوانی و قمری به ترانه

بیچاره بهایی که دلش زار غم توست
هر چند که عاصی است، زخیل خدم توست
امید وی از عاطفت دم به دم توست
تقصیر خیالی به امید کرم توست
یعنی که گنه را به از این نیست بهانه

کس در همه آفاق به دلتنگي من نيست

هر شب خواب مرده ها را می بینم
هر روز بیداری مرده ها را
و چشم هایم به گورهای دسته جمعی بدل شده اند
با مرده ها
حرف هایی درباره ی مرده ها می زنم
دهانم بوی کافور می دهد
دماغشان را می گیرند
و مرده های بی دماغ
دلی برای شنیدن حرف های بودار ندارند
چگونه به آنان بگویم
هر روز
در تمام صف های طولانی نانوایی کسی هست
که آخرین نان زندگی اش را می خرد ؟
چگونه بگویم ؟
وقتی صدایم از اینهمه کابوس درنمی آید
و با چشم هایی حرف می زنم
که هرشب
شناسنامه ی مردمان بسیاری
در سیاهی اش باطل می شود
چه بگویم ؟
چگونه بگویم ؟
وقتی کسی به نبش قبر این سیاهی انبوه نمی آید
و چشم هایم را که ببندم
بیداری مرده ها را
دیگر به خواب هم نمی بینم .
"لیلا کرد بچه"

در آینه ،دوباره،نمایان شد:

با ابر گیسوانش در باد،

باز آن سرود ِسرخِ"انا الحق"

ورد زبان اوست.



تو در نماز عشق چه خواندی ؟-

که سالهاست

بالای دار رفتی و این شهنه های پیر

از مرده ات هنوز

پرهیز می کنند.



نام تورا ،به رمز ،رندان سینه چاکِ نشابور

در لحظه های مستی

-مستی و راستی-

آهسته زیر لب

تکرار می کنند.



وقتی تو،

روی چوبه دارت،

خموش و مات

بودی ،

ما:

انبوه کرکسانِ تماشا،

با شحنه های مامور:

مامور های معذور.

همسان وهمسکوت

ماندیم.





خاکستر تو را

باد ِسحرگهان

هرجا که برد،

مردی زخاک روئید.



در کوچه های باغ های نشابور ،

مستان نیم شب،به ترنم،

آواز های سرخ تو را

باز

ترجیع وار زمزمه کردند.

نامت هنوز ورد زبان هاست.





شفیعی کدکنی