سیر نمی‌شوم ز تو ای مه جان فزای من
جور مکن جفا مکن نیست جفا سزای من

با ستم و جفا خوشم گر چه درون آتشم
چونک تو سایه افکنی بر سرم ای همای من

چونک کند شکرفشان عشق برای سرخوشان
نرخ نبات بشکند چاشنی بلای من

عود دمد ز دود من کور شود حسود من
زفت شود وجود من تنگ شود قبای من

آن نفس این زمین بود چرخ زنان چو آسمان
ذره به ذره رقص در نعره زنان که‌های من

آمد دی خیال تو گفت مرا که غم مخور
گفتم غم نمی‌خورم ای غم تو دوای من

گفت که غم غلام تو هر دو جهان به کام تو
لیک ز هر دو دور شو از جهت لقای من

گفتم چون اجل رسد جان بجهد از این جسد
گر بروم به سوی جان باد شکسته پای من

گفت بلی به گل نگر چون ببرد قضا سرش
خنده زنان سری نهد در قدم قضای من

گفتم اگر ترش شوم از پی رشک می شوم
تا نرسد به چشم بد کر و فر ولای من

گفت که چشم بد بهل کو نخورد جز آب و گل
چشم بدان کجا رسد جانب کبریای من

گفتم روزکی دو سه مانده‌ام در آب و گل
بسته خوفم و رجا تا برسد صلای من

گفت در آب و گل نه‌ای سایه توست این طرف
برد تو را از این جهان صنعت جان ربای من

زینچ بگفت دلبرم عقل پرید از سرم
باقی قصه عقل کل بو نبرد چه جای من

مولوی

ای جان جان جانم تو جان جان جانی
بیرون ز جان جان چیست آنی و بیش از آنی

پی می‌برد به چیزی جانم ولی نه چیزی
تو آنی و نه آنی یا جانی و نه جانی

بس کز همه جهانت جستم به قدر طاقت
اکنون نگاه کردم تو خود همه جهانی

گنج نهانی اما چندین طلسم داری
هرگز کسی ندانست گنجی بدین نهانی

نی نی که عقل و جانم حیران شدند و واله
تا چون نهفته ماند چیزی بدین عیانی

چیزی که از رگ من خون می‌چکید کردم
فانی شدم کنون من باقی دگر تو دانی

کردم محاسن خود دستار خوان راهت
تا بو که از ره خود گردی برو فشانی

در چار میخ دنیا مضطر بمانده‌ام من
گر وارهانی از خود دانم که می‌توانی

عطار بی نشان شد از خویشتن بکلی
بویی فرست او را از کُنه ِ بی نشانی

ﺗﻮ ﺭﯾﺨﺘــــﯽ ﻋﺴﻞ ﻧﺎﺏ ﺭﺍ ﺑـــﻪ ﮐﻨﺪﻭﻫﺎ
ﺑﻪ ﺭﻧﮓ ﻭ ﺑﻮﯼ ﺗﻮ ﺁﻏﺸﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﺷﺐ ﺑﻮﻫﺎ

ﺷﺒﯽ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺗﻮ ﻣﻮﮔﯿﺮ ﺍﺯ ﺳﺮﻡ ﻭﺍ ﺷﺪ
ﻭ ﺭﻭﯼ ﺷﺎﻧﻪ ﯼ ﻣﻦ ﺭﯾﺨﺖ ﻣﻮﺝ ﮔﯿﺴﻮﻫﺎ

ﺗﻮ ﻣﻮﯼ ﺭﯾﺨﺘﻪ ﺑﺮ ﺷﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﺯﺩﯼ
ﻭ ﺻﺒﺢ ﺳﺮ ﺯﺩ ﺍﺯ ﻻ‌ﺑﻼ‌ﯼ ﺷﺐ ﺑﻮﻫﺎ

ﻭ ﺳﺎﻗﻪ ﻫﺎ ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﺑﺮﮒ ﻫﺎ ﺑﺮﻫﻨﻪ ﺷﺪﻧﺪ
ﻭ ﭘﯿﺶ ﻫـــﻢ ﮐــــــﻪ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ ﺁﻟﺒﺎﻟﻮﻫﺎ_

ﺗﻮ ﻣﺜﻞ ﺑﺎﺩ ﺷﺪﯼ؛ ﮔﺮﺩﺑﺎﺩ ... ﻭ ﻣﯽ ﭘﯿﭽﯿﺪ
ﺻﺪﺍﯼ ﺧﻨﺪﻩ ﯼ ﺧﻠﺨــﺎﻟﻬﺎ، ﺍﻟﻨﮕــــــــﻮﻫﺎ

ﻭ ﺩﺳﺘﻬﺎﯼ ﺗﻮ ﺗﺎﻻ‌ﺏ ﺍﻧﺰﻟﯽ ﺷﺪ ﻭ ...ﺑﻌﺪ،
ﺭﻫـــــﺎ ﺷﺪﻧﺪ ﺩﺭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺗﻨﺖ ﻗــــــــﻮﻫﺎ
***
ﺷﺒﯿﻪ ﻟﻨﺞ ﺭﻫﺎ ﺭﻭﯼ ﻣﺎﺳﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﭼﻘﺪﺭ ﺧﺎﻃـــﺮﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺟﺎﺷــــﻮﻫﺎ

ﺗﻮ ﻧﯿﺴﺘﯽ ﻭ ﺩﻟﻢ ﭼﮑﻪ ﭼﮑﻪ ﺧﻮﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻣﮑﯿﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﻣـﺮﺍ ﻗﻄــــﺮﻩ ﻗﻄـــــــﺮﻩ ﺯﺍﻟـــــﻮﻫــﺎ

«ﻓﺮﻭﻍ» ﻧﯿﺴﺘﻢ ﻭ ﺑﯽ ﺗﻮ ﺧﺴﺘﻪ ﺍﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺳﺖ
«ﺟﺪﺍﻝ ﺭﻭﺯ ﻭ ﺷﺐ ﻓــــﺮﺵ ﻫـــــﺎ ﻭ ﺟﺎﺭﻭ ﻫﺎ»

ﺷﻨﯿﺪﻩ ﺍﻡ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟﻨﮕﻞ ﻗﺪﻡ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺍﯼ
ﭘﻠﻨﮓ ﻭﺣﺸﯽ ﻣﻦ! ﺧﻮﺵ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ ﺁﻫﻮﻫﺎ...
"پانته آ صفایی"


یه حال و هوای #حوایی تقدیم به تو @خاتـــــღـــــــون ツ

ستاره دیده فروبست و آرمید بیا
شراب نور به رگ های شب دوید بیا

ز بس به دامن شب اشک انتظارم ریخت
گل سپیده شكفت و سحر دمید بیا

شهاب یاد تو در آسمان خاطر من
پیاپی از همه سو خطّ زر کشید بیا

ز بس نشستم و با شب حدیث غم گفتم
ز غصّه رنگ من و رنگ شب پرید بیا

به وقت مرگم اگر تازه می کنی دیدار
بهوش باش كه هنگام آن رسید بیا

به گام های كسان می برم گمان كه توئی
دلم ز سینه برون شد ز بس تپید بیا

نیامدی كه فلك خوشه خوشه پروین داشت
كنون كه دست سحر دانه دانه چید بیا

امید خاطر سیمین دل شکسته توئی
مرا مخواه از این بیش ناامید بیا

سیمین بهبهانی

باید همینطور که رفتنت را تماشا می کردم
به شمعدانی ِ پشت ِ پنجره می گرفت
آرنج ِ غمبرک زده ام
و گلدان گِلی صاف روی سرت خرد می شد

باید پله ها را دو تا یکی هراسان می دویدم
به بغل کردنِ تو
و تو قیدِ رفتن را می زدی
حتی برای یک روز ِ بیشتر


تصمیم گرفته ام
بدجنس دوستت داشته باشم
جنس ِ دنیا
به خوش جنس ها
نمی سازد
.
.
.
مهدیه لطیفی

بارانی مورب

در نیمروزی آفتابی .

هیچ اتفاقی نیفتاده است

تنها تو رفته ای

اما من

قسم می خورم که این باران

بارانی معمولی نیست

حتما

جایی دور

دریایی را به باد داده اند.

رسول یونان

من کی‌َم؟
- نامِ رفته از یادی
از خدا هم غریب‌تر با خویش
زائری، در طوافِ گوشه‌ی دل
راهبی، در سه‌کنجِ دِیرِ خودم.

من کی‌م؟
- در شتابِ خسته‌ی خود
عابرِ تلخِ بی‌سرانجامی
من که درجا زدم، تمامیِ عمر
در خیابانِ خطِ سِیرِ خودم.

من کی‌م؟
- گریه‌های گم‌شده‌گی
چهره‌ای تا همیشه بی ‌لب‌خند
جست‌وجویی هماره سرگردان
من، کسی نیستم به غیرِ خودم.


|شعرِ «کیستان؟» از کتابِ «شهر دیری‌ست که رفته‌ست به خواب»؛ سروده‌ی سهیل محمودی

شما هم می‌شناسیدشان:
همین بعضی‌هایِ بی‌حوصله
بعضی‌های نابَلَد ...!
بی‌خود و بی‌جهت
خیال می‌کنند
درگاه این خانه تا ابد
روی همین لنگه ی در به در می چرخد
آیا خاموشی باد
واقعا از ترس وزیدن است؟

(سید علی صالحی)

زندگی قشنگ و زیباست
اما،ما بدشانسیم
باد درست جایی می وزد
که درآن پناه گرفته ایم
مابدشانسیم
وکاری هم نمی شود کرد
به هر ضیافتی که رفتیم
قورباغه هایی که راه گم کرده بودند
سر از لیوان ما درآوردند.

رسول یونان

در گفتگوی ما
فنجان تو كوهستانی ست
وقتی كه به واژه های تو نما می بخشد
وقتی كه واژه های ما نما می گیرند
چشمان تو روح هندسی شان را
در كوهستان پنهان می سازند
چشمان تو روح هندسی دارند
وقتی كه فنجان تو كوهستانی ست
و واژه كه از كنار دست چپ تو
می افتد
می افتد در دهان راست من
در گفتگوی ما
آن دم كه نگاه صخره در نگاه پر
می ماند
او ضلع مربع پریدن را
می داند

از دلتنگي ها - يدالله رويايي